Վիգեն Ծատրյանը գրում է. ԸՆԴ ՎԶՈՂԸ։ Ի՞նչը պիտի հանդարտեցներ Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացու բո ղոքն ու անհնա զանդությունները, եթե ոչ ընտրությունները, որը ընդդ իմությունը առաջարկեց, պն դեց, ապա հրա ժարվեց, և վերջնականապես համաձայնվեց:

Հետպա տերազմյան շրջանում կարծում եմ այնքան էլ կարևոր չէր ընտրությունները, քանզի ուղիներ փնտրելու, ծա նր վիճակից դուրս գալու, ոտքի կանգնելու և ագ րեսոր թշ նամիների դեմն առնելու հրատապ հարցերը առաջնային
էին: Ընդ իմությունը չի համակերպվում ժողովրդավարության հաղթանակին, ժողովրդի

մեծամասնությունն էլ չի համակերպվելու Ձեր տեսակին, ովքեր իշխանությունը խլ ելու
տարատեսակ ուղիներ են փնտրում: Չեք կարող գալ և զա վթել իշխանությունը մի պարզ պատճառով, քանզի ժողովրդի մեծամասնությունը ընդ իմադիր և ոչ մի դաշինքի չի տեսնում ու չի ցանկանում Ձեզ
որպես իշխանություն, և դա փաստացի ապացուցվեց ընտրությունների արդյունքում: Հետընտրական

Հայաստանում իշխանությունը ժողովրդինն է, այլ բան է դա Ձեր սրտով է, թե ոչ: Չե՞ք մարսում ժողովրդավարությունը: Բա մենք էլ չենք մարսել այսօրվա «իբրև» ընդ իմության արարքները և նույնիսկ արդի անելիքները: Կրկին ընդ վզելով, փողոց փակելով, ցույ ցեր կազմակերպելով, նույն աննպատակ և ամպագոռգ ոռ ելույթներով ի՞նչն եք փոխելու, և վերջապես ո՞րն է Ձեր նպատակը:

Դուք ընդ իմադիրներդ մի ընդհանուր նպատակ ունեք, որն էլ ուզում եք իրականացնել,
դա է, հրահ րել ու ժողովրդին հանել իրար դեմ: Դուք Հային հանում եք Հայի դեմ: Հայրենասերը զե րծ կմնա բա խումներից, Երկիրը թուլացնելուց, ինչն էլ միշտ թշ նամու սրտով է լինում: Դուք սրտաց ավ չեք: Դուք իշխանատ ենչ մոլ ուցքով և իշխանացա վով տա ռապողներ եք:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *