Կարին Տոնոյանը գրում է. Մեր երկրում արդարությունը, ճշմարտությունը և անկե ղծությունը օրօրի երազանք են դառնում…. Երկրի առաջին դեմքով պատ երազմի սպ առնալիքի քողի տակ հերթական որ ոգայթն է լար վում, իբր մենք այնքան շաաա՜տ ենք ուզում, որ սահմանազ ատում լինի,

բայց տեսեք, է, այդ ադրբեջանցինեին՝ չեն թողնում մի քիչ էլ մեր շահերով առաջնորդվենք…… իբր, որ այդ սահմանազ ատումը և սահմանագծումը ի շահ Ադրբեջանի լիներ, էն է կհամաձայնեին, էլի….. Ջիվանին կասեր՝ խելքին աշեցեք….
Բայց դա Ջիվանին հիմա մեզ պետք է ասեր, որ այս ստ րկառավարման անկարող ստ րուկներն ենք

դարձել և սպասում ենք…… ինչի՞ն…..ո՞ւմ….. հարցս ուղղում եմ բոլորին՝ նրանց ում որդիներն այսօր, փառք Աստծո, իրենց կողքինն են, ձեր որդիների համար չե՞ք ուզում պայ քարել…… ախր, ձեզ պատ երազմով են սպ առնում…… իսկ պատ երազմը շարունակվում է. վերջին 2 օրում երկու զի նվոր է սպ անվել. նրանք մեր զավակները

չե՞ն….. քեզ ի՞նչ է եղել, հայ, զի նվորն այլևս յուրաքանչյուրիս զավակը չէ՞, ե՞րբ է վերջանալու այս մղ ձավանջը….. Ամեն օր նոր մայր է որ բանում, ամեն օր նոր զի նվոր է զո հվում, մեզ համար է զո հվում, մեզ պաշ տպանելիս է զո հվում, մենք պար տք ու պատիվ ունե՞նք….. մենք խի ղճ ունե՞նք…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *