Վիգեն Ծատրյանը գրում է. Դու պետք է գե րի ըն կնեիր, տեսնեինք թե ինչպես ես թե կամավոր, և թե ստ իպողաբար համբուրում ինչ պատահի, որ մյուս անգամ կե ղտոտ բերանդ չբացես և չվի րավորես մեր հայ գե րի տղաներին ։ Դու գիտե՞ս ինչ կարգավիճակում են գտնվում մեր եղբայրները ։

Ի՞նչ ընտրության առաջ են դնում նրանց մեր թշ նամիները, և ինչ առաջարկներ են անում ։
Գուցե ամենալավ տարբերակն է դրանց դրոշը համբուրելը, քան մյուս առաջարկները,
հատկապես մերոնք տեղյակ են, նկարում ու ցույց են տալիս ։ Դու պատկերացնո՞ւմ ես ինչպիսի ապրումներ են ունենում մեր հայրենասեր տղերքը ։
Այո, նս եմացնում են, սակայն մենք հո գիտենք,

որ ստ իպված են գնում այդ քայլին ։ Ցա վոտ է տեսնել նրանց ընկ ճված, վա խեցած, կո տրված հայացքները, նրանց ոչինչ չասող աչքերը ։ Չհամարձակվես խոսալ, քն նադա տել նրանց վարքագծի մասին ։ Նրանք մեր եղբայրներն են, նրանք հայրենասեր տղաներ են, և նրանք մյուսների նման չեն թա քնվել, չեն փա խել, այլ կամավոր են

մեկնել պաշ տպանելու մեր Հայրենիքը ։ Թշ նամու երկրում, թշ նամիներով շրջա պատված ի՞նչ դուխից ես խոսում, և վերջապես վի րավորում ես նաև նրանց ծնողներին, որ այդպիսի վա խկոտ տղ՞ա են դաստիարակել ։ Ձայնդ կտրի ու հանգիստ թող մեր տղաներին, նրանց ստ իպում են ասելու Ղարաբաղը Ադրբեջան է, և մե ռնելով են ասում: Ինչքա՞ն պիտի տխ մար լինես որ չհասկանաս: Նրանք մեր եղբայրներն են և սպասում ենք նրանց վերադարձին:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *