Աստղիկ Գալստյանը գրում է. Էլի քանի՞ 100 տարի է պետք մեզ, որ հասկանանք վերջապե´ս, որ մեր թշ նամու բարեկամը մեր բարեկամը չի կարող լինել, էլի քանի՞ 100 տարի է պետք, որ մենք ճանաչելով մեր երկրի մեջ, մեր պետական դա վաճաններին,

էլի լռենք և թույլ տանք, որ մտնեն քաղաքական դաշտ, էլի քանի՞ 100 տարի է պետք, որ հասկանանք, որ ռոբերտ քոչարյանները և սերժ սարգսյանները պատրաստ են մեր երկիրը արծաթյա սկուտեղի վրա մատուցել մեր թշ նամուն: Ի՞նչ եք կարծում, մի՞թե դա պատահականություն է, որ մեր ո խերիմ բարեկամ պուտինը կա տաղել է, որ իր

ընտրած դր ածոն` քոչարյանը չի դարձել վարչապետ, չէ-որ նա խոստացել էր հայաստանին զր կել պետականությունից, դա է վկայում քարոզարշավի ժամանակ ռուսաստանի դրոշների առկայությունը: Եռյակը` քոչարյան, ալիև, պուտին կատ աղած են, սակայն ես վստահ եմ, որ մեր վարչապետը շատ խոհեմ է և բանական է, և երբեք չի տր վելու բան դայի սա դրանքներին:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *