Ռաֆայել Մնացականյանը գրում է. Մարտի մեկը այն եզրագիծն էր, երբ վերջնականապես հասկացա, որ գո ղապետությունում ապագա չկա ։ Փակ շուկայի դիմաց ար յան հետքերի ոը ծխացող մեքենաների հետ միասին մո խրացան երազանքներս։ Ընկերներիս հո գիները ուր վականներ դարձան։ Մականունով պատգամավորներ, ովքեր օրենքներ

պետք է ընդունեին, քր եական հեղինակություններ, ովքեր բարքեր պիտի թելադրեին, տարրական դասարան չավարտածներ, ովքեր սերունդ պետք է կրթեին և վերջապես շարքային մարդաս պաններ, ովքեր արդեն որոշել էին հասարակության բար ոյական սանդղակը։ Այդ ամենին զուգահեռ Ֆիզիկոսներ, ովքեր դռնապան էին աշխատում,

ինժիներներ, ովքեր մատուցող էին։ Տաքսու վարորդներ բարձրագույն կրթությամբ։ Ես չեմ մեղ ադրում, չեմ դա տապար տում, անե ծքն էլ խորթ է ինքնությանս, սակայն երբեմն դիտում եմ անցյալից կադրերը։ «Գենեռալների» հարցազրույցներ, պատգամավորների ճառեր, Ոստիկանների շփում քաղաքացիների հետ և ապ շում թե այդ ինչ մայր է

սրանց ծնել։ Այդ ինչ անե ծքի ճի չով են սրանք դուրս պրծել։ Որ ինչ անե՞ն, որ ում անե՞ն, հանուն ինչի՞։ Դա էլ է՞ Աստծո կամքը։ Շատ անգամ ասել եմ, որ հին աստվածների անե ծքն է սա։ Ես կատեգորիկ մե րժում եմ այդ տղամարդկանց հայկական պատկանելությունը, դրանք ոտքից գլուխ հակասում են Հայկականության իմ պատկերացումներին, ազգային գաղափարին,

ժողովրդական երազին, ավանդական արժեքին։ Ֆիզիկոսը-ծաղ րանքի առարկա, գիտնականը-ծակ պրոֆեսոր, ակնոցավորը-դովձիկ։ Կոկիկը-գո միկ։ Հասկանում եք սրանք հայի բար ոյական կերպարը խե ղելով մարդկանց սարքեցին ԱՆԹՐԱՇ ԱՆԼՎԱ ՔՐ ԴՆԱԾ ԹՍԲԵԽՈՎ, անհայտ կլկլոց լսող, Ծ ԽՈՂ ԹՔ ՈՂ, Քիթը փողոցում մաքրող էակի։ Ու դեռ

ուրիշներին դրանք զո մբի են ասու՞մ։ 1800-վերջի և 1900 սկզբի հին նկարներ էս նայում զարմանում ես, հիանում ես հայի կերպարից, հայ տղամարդու կոկիկությունից/էլեգանտությունից/։ Էս ինչ արիք դուք մեր ժողովրդի հետ Խաչակնքվող սատ անաներ։ Ի՞նչ էին ձեզ արել։ Պարզապես դուք չկարողացաք նրանց հասնել ու նախանձից ձեր մութ և նե նգ հո

գիներով իջացրիք ձեր մակարդակին։ Որտեղ ջախ ջախեցիք մի ամբողջ սերունդ ձեր վարպետությամբ։ Մի ողջ սերունդ կա զինոյի հաԳՑՐԻՔ…. Մինչև այսօր ամեն քայլի ՂՈՒ ՄԱՐԻ գովազդ էր…- ԿԱՏԱՐԻՐ ԽԱԴՐՈՒՅՔ… ԿԱՏԱՐԻ՛Ր ԽԱԴՐՈՒՅՔ.. ԿԱՏԱՐԻ՛Ր ԽԱԴՐՈՒՅՔ…ողջ Քաղաքը խաղադրույքի մեջ և ք*քի…. Ու տղերքն էին մե ղք, ովքեր հուսամ իրենց

ար յունով սրբագրեցին մեր պատմության վերջին էջը, որն այդպես էլ չի թերթվի։ Ես իմ աչքով տեսա այդ ընտրիչ-ուղորդիչներին, սևազգեստ, անթրաշ պարոններին, ովքեր կանացի նոթատետրում պլուս-մինուս նշաններով հաշվարկում էին ամբոխներին խելա գարված։ Թե ում էին տվել և ով էր տվել։
Մարդը ափի մեջ, տալ չտալու դիլ լեմայի առաջ։

Ազգային ող բերգությունից 10 պակաս։ Ու քանի որ հուլիսի չորսին Ամերիկայի անկախության տոնն է, հարկ եմ համարում հակիրճ նշել, որ Ամերիկան ևս շատ թանկ գին է վճարել իր ազատության համար և ազատությունը հենց ինքը ամենաթանկն է ուստի։ Ցեղաս պանությամբ է սկսվել անկախությունն <արդարության>, ստ րկատ իրությամբ է օծվել, քաղաքացիական պա տերազմով

սա սանվել, գանգստերական անար խիայով հյուսվել, 1000 -ավոր զո հերով ուղեկցվել, ռասսայական խտ րականությամբ մկրտվել։ Թե ինչպես է հնարավոր այսքան տարբեր մարդկանց հավաքել մի հարկի տակ և այն էլ թիվ մեկ երկիրը դառնալ չափազանց բարդ է պատասխանել, բայց հիանալ և հպարտանալ անհրաժեշտ է։ Չի կարող օրենք ընդունողը օրինախ ախտ լինել, չի կարող դ ատավորը հան ցագործ լինել, չի կարող ոստիկանը

գո ղ լինել և վերջապես երկրի գլուխը չի կարող
մարդաս պան լինել։ 10 տարվա մեջ ոստիկանը 1 անգամ ինձ չի կանգնացրել։ Երևանում 5 օրվա մեջ 2 անգամ տու գանեց/ բառացիորեն փող ուզեց/։ Ինչ ասեմ։ Շատ բան չեմ ասի Ամրիկայի մասին, միայն այն որ հաստատ բարդ երկիր է, սակայն արդար։ Իսկ եթե իսզբանե արդարություն կա, բարդությունը չի անհանգստացնում։ Ովքեր են այս

երկրի դեմքերը։ Ովքեր են մեր երկրի դեմքերը։ Ես չեմ խոսում տնտեսությունից, ռեսուրսից, միջոցից։ Ես անուններ եմ հարցնում։ Ափլ Ջոբս՞, ԲԱզառ Բեզոս՞,Վոլմարթ Լենա՞, թե Սվեչա Իլոն՞։ Մենք հիմա ազգովի վճարում ենք մեր ազատության գինը։ Այն մեծ պար տքը, որ 30 տարի շարունակ կուտակել էինք մեր անտարբերության պատճառով։
Ռաֆայել Մնացականյան Հայի ամերիկյան օրագիրը շարքից։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *