Արամ Գևորգյանը գրում է. Չնայած չեն ասել և չեն էլ ասի, որովհետև Տավուշը որպես Հայաստան ա ընկալվում հասարակության մեջ, սակայն , որ մեկը նիկոլին, դրա քավորին, քավորի ախպորը, էն ոստիկանապետին բանին նկատի ունենալով ասի՝ «տավուշցիք սաղ պա շտոններն իրանցով են արել, եկել լցվել են Երևան», միանգամից կթռնեք

դեմքներին չէ՞, կասեք՝ էս ինչ ես ասում, էս ինչ պառ ակտում ես մտցնում։ Ու ստեղ հարց ա առաջանում. արա, բա ինչի՞ էիք տարիներով լռում, տեղ-տեղ էլ համաձայնվում, երբ էս նույնը վերագրում էին արցախցիներին (ղարաբաղցիներին)։
Երևանցի մի ծանոթ ունեի, ում տան դիմաց մի ավտոտնակ կար, որը տարիներով փակ էր։

Տարիներ առաջ մի արցախցի եկել, դա գնել էր, թե վա րձակալել՝ չգիտեմ, սակայն տեղը ավտոլվացման կետ էր բացել, որը մինչ օրս աշխատում ա։ Ու ծանոթիս արձագանքը դրան. «Ուշ եկան, շուտ տի րացան»… Մտածում ես էլի. «Լավ, տարիներով էդ գարաժը քո դիմացն էր, է դու ֆայմեիր, վերցնեիր, մի բան սարքեիր»։ Չէ, չէր արել, անողին էլ անուն էր կպցնում, ինչ ա թե

Արցախից էր։ էս ա մեր իրականությունը. մենք միջազգային հանրության համար աշխատեցիքն, Արցախը ներկայացրեցինք որպես առանձին պետություն, որ մեր դի րքերն ամուր լինեն միջազգային ամբիոններում, սակայն աչքաթող արեցինք ներսի հասարակությանը և դրսի ուժերն էլ մեր թիկունքում, մեր հասարակության անգրագետ ու լո դր զանգվածի ուղեղներում կաթացրեցին, որ

արցախցին դա օտար երկրի օտար քաղաքացի ա, հայ չի, և իրանք եկել են, որ քեզնից խլ են քո գործը և քո փողը։ Իսկ ի՞նչ ա պետք մարդուն, ով մատը մատին չի տվել մի բան ստեղծելու համար, ինչպիսին օրինակ ծանոթս էր, ճիշտ ա՝ իր լո դրության արդարացում։ Ու նիկոլենք դա տվեցիր նրանց՝ ուղղակի և անուղղակի մեթոդներով։

Եվ իզուր չէր, որ դեռևս 2008 թվականի մարտի 1-ին նիկոլը պարզ հայտարարում էր. «Այսօր մենք մեր քաղաքը պետք է ազա տագրենք ղարաբաղցի տակ անքներից»։ Նա դեռ 2008 թվականից և դրանից առաջ էր պատրաստվում արցախցուց վր եժ լուծել, հենց նա և նրա քաղաքական հայր լևոնն էին հասարակության մեջ արցախցիների հանդեպ ատ

ելություն գեներացնողները։ 2020 թվականին նրանք վերջապես լուծեցին իրենց վր եժը արցախցուց՝ հան ձնեցին նրանց հայրենիքը, դարձրեցին գաղ թական և անտ ուն։ Ստ իպեցին, որ սեփական ձեռքերով վա ռի իր տունը, ստ իպեցին, որ սեփական ձեռքերով փորի և իր հետ տանի իր որդու գե րեզմանը…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *