Վիգեն Ծատրյանը գրում է. ՂԱՐԱԲԱՂՑԻՆ։
Կցանկանամ սրանով և սրա նմաններով զբաղվեն այն Արցախցի տղաները, ովքեր
մասնակցել են քառասունչորսօրյա պատ երազմին, ովքեր ականատես են եղել չդադարող
կամավոր Հայաստանցիների շտապ Արցախին

օգնության հասնողների հոսքին: Հայաստանցին քուն ու դադար չուներ, իր տան ճրագը Արցախում էր, կռ վի դաշտում: Հայաստանցին հրապարակներում սննդի, դե ղորայքի, հագուստի և այլ պարագաների օգնություն էր խնդրում ՀՀ բնակչությունից, և ամեն մի Հայաստանցի իր լուման ունի իր չափով և կարողությամբ օգնելով Արցախցուն: Պատ

երազմի ժամանակ ո՞վ կարող էր Հայաստանցուն իր պատրաստակամությամբ և իր հայրենասիրությամբ զանազանել Արցախցուց: Բոլորս էլ 1 մարդու պես միասնական պա յքարել, ծա ռայել ենք հանուն մեր Հայրենիքի:
Ցա վալի պար տություն ունեցանք, սակայն դա չի նշանակում որ ամեն մի դուրսպ րծուկ իրավունք

ունի քն նադ ատել, առավել ևս արտահայտվել իր ատ ելությունը Հայաստանցու նկատմամբ: Նույնիսկ մտքում մտածելն եմ համարում մե ղք գործել:
Ի՞նչ է նշանակում « ես հայ եմ , բայց չեմ սիրում հայերին և հայաստանցիներին» ։ Դու հայ չես, դու տակ անք ես, դու ոչ թե քո սեփական կարծիքն ես արտահայտում, այլ բացահայտում ես քո էությունը

որպես մի ստ որ և պղ ծված ոչն չություն, և քո նմանները թուրքից սե րվածներ են: Հայաստանցու մայրն է որդի կո րցրել, սևազգեստ դարձել…
Հայաստանցի կինն է այ րիացել… Հայաստանցու բալեքն են որ բացել… Հայաստանցու եղբայրն է եղբորը կո րցրել… Է՞լ ինչ աներ

Հայաստանցին… Եռաբլուրը վկա…
Հայաստանցին իր որդուն տվեց անվերադարձ…
Դու Արցախցի չես, դու իսկապես թուրքերի հետ նեյնիմ- նեյնիմ անող Ղարաբաղցի ես:
Անարժան ոչն չություն ես, դրա համար էլ դու-ով եմ խոսում, և քո նմաններն են Հայաստանը անջատում Արցախից:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *