Արամ Գևորգյանը գրում է. Ամբողջ ցա վն էլ էն ա, որ դու և լա կոտներդ ընդհանրապեա չպետք ա լավ օր տենայիք: Էն ար յունը, որ կա քո ձեռքերին և էն մա հերը, որ կա քո չեղած խղ ճին քեզ չպետք ա հանգիստ տային: Տիեզերական մեծ անարդարություն ա, որ դու և թերմացքներդ շնչում,

ուրախանում եք, իսկ 1000-ավոր ոսկի տղերք էսօր հողի տակ են: Ես գիտեմ, թե խի եք դուք սաղ ու դեռ վայելու կյանքը: Որովհետև հայերի միջից եզակի վի ժվածքն էիք, ովքեր այ այսպես կարային մի ողջ սերդնի գլուխ ուտել և հետո ռե խները բաց ուրախ առիթների գնային: Եզակի վի ժվածքն էիք, ովքեր 1000-ավոր ընտանիքների անտուն կթողեիք և

բերաններդ բաց ձեր շիս ծյոռկի ընտանիք կազմելու արարողությանը կմասնակցեիք: Մարդկային արդարադա տությունից գուցե և փախնեք, սակայն երկնային արդարադա տությունից չեք փա խչելու: Էնքան ան եծք, որ քո և քո ընտանիքի վրա կա, դա հենց այնպես չի անցնելու, գնա:
Եռաբլուրը քեզ չի ներելու, էդքան ծնողի աղի արտ ասուքը քեզ չի ներվելու:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *