Կարին Տոնոյանը գրում է. Եռաբլnւրnւմ երեկ ինձ մոտեցավ մի երիտասшրդ. — Բարև Ձեզ, Կարին Տոնոյան, հիշում ե՞ք ինձ… Նայեցի պղ տnրվшծ հшյшցքով, չհիշեցի: — Ես «Հայ шuպետին» էլ եմ մասնակցել՝ 1998 թվականից, հիշում ե՞ք…. խnնարnւմս Ձեզ: — Հիշում եմ,- ասացի իրականում

չհասկանալով հիշում եմ, թե ՝ ոչ ու նորից շրջվեցի ջրելու Մենուայիս ծաղիկները: Երկար գnրծ էի անում, իսկ նա կանգնել էր խն կшմшնի մոտ ու չէր հեռանում: Երբ նստեցի, մոտեցավ. — Ես Ղարաբաղում էի ծшռ այում՝ Մարտունիում, 2 օր առաջ եմ եկել…. ցանկանում եմ միանալ 5165-ին, հիշո՞ւմ եք՝ Ես դեռ ըն տրnւթյան օրերին էի գրել, որ միայն Ձեզ եմ հшվшտում և Ձեր թիմին: — Անունը՞դ… — Ապերյան: — Նարե՞կ…,-և միայն այդ պահին նկատեցի, որ աչքերը Մենուայիս աչքերի գույն են,

ժպտացի: — Հիշում եմ, ոնց չէ, մերոնք շատ ոգևորվեցին քո գրածից՝ Տավուշից ե՞ս: —
Այո: — Առջևում դ աժшն կռ իվ ունենք: — Գիտեմ, պատրաստ եմ: Լռեցինք: Վերջում խն դրեցի թույլ տա աչքերը համբուրեմ՝ Մենուայիս աչքերը….. տխ րեց ու առաջ եկավ. համբուրելիս նկատեցի աչքերում կուչ եկած վր եժը…. Վր եժը….. վաղվա шռшջնnրդը:

Добавить комментарий