Ասորեստանի թագուհի Շամիրամը սիրահ արվել էր հայոց վայելչակազմ արքային՝ Արային: Հայերի արքան որքան գեղեցիկ էր արտաքինով, նույնքան էլ առաքինի էր ու օժտված էր բա րոյական մաքրությամբ: Նա գերադասեց չդա վաճանել իր կնոջը՝ Նուարդին, և մեր ժեց Շամիրամի սերը: Արայից մեր ժված Շամիրամը որոշեց ուժով տի

րանալ Արային ու պատ երազմ սկսեց նրա դեմ: Հրա մայելով իր զի նվnրներին՝ կենդանի գե րի վերցնեն Արային: Կռ վի ժամանակ Շամիրամի սի րեկաններից մեկը որոշում է uպ անել Արային, որին իր հակ առակորդն էր համարում: Երբ հայոց արքան ըն կավ Շամիրամի դեմ մղած մա րտnւմ, հայերն իրար անցան: Բանն այն է, որ արքայի՝ սոսու փայտից պատրաստված և ադամանդներով,

սուտակով և շափյուղայով զարդարված գահը հարկավոր էր թշ նամnւ աչքից հեռու պահել: Թե որտեղ պիտի պահեին, չգիտեին: Մտմտացին, խորհեցին և որոշեցին գահը տանել հեռու՝ Մասիսի դիմաց գտնվող քառագագաթ լեռան բարձունքները: Իմանալով այդ մասին՝ Շամիրամի զո րականները,

կոր ցրած քուն ու դադար, ոտնատակ տվին լեռան խոտերով և ծաղիկներով պատված լանջերը, բայց գահը գտնել չկարողացան: Ժամանակներ անցան, սակայն հայերը չմոռացան ոչ Արային, ոչ ել նրա գահը: Նայելով լեռանը՝ մրմնջում էին՝ Արայի գահ, Արայի գահ, Արագահ: Այստեղից էլ առաջացավ լեռան Արագած անունը:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *