Արամ Գևորգյանը գրում է. Պա տերազմից հետո կարծես թե երկրորդ պլան են մղ վել պատ երազմի օրերին ողջ մնացած և իրենց հերոսաբար դրսևորած հրամա նատարները։ Շատ էր խոսվում փա խչող, դիտմամբ ինքնավն ասում արած և զո րքին մենակ թողած սպ աների մասին և դրանով ստվեր գցում մինչև վերջ զի նվորի կողքին մնացած և միմիայն նա հանջ հրա մանով դի րքը լք ած հրաման

ատարներին։ Այսօր կպատմեմ մի այդպիսի հրամա նատարի մասին, ով ողջ է, պատվով է կատարել իրեն տրված հրամ աններն ու մի վայրկյան չի մտածել զի նվորին մենակ թողնելու ու փա խչելու մասին։ Փոխգն դապետ Էդվարդ Եղիազարյան։
Պա տերազմին օրերին եղել է 6-րդ պաշ տպանականի (Մատաղիս) 4-րդ գու մարտակի հրամ անատարը։ Հենց այդ գում արտակն էլ փոխգն դապետի անձնական ղեկավարությամբ 16 ՀՄՄ

(БМП) է խո ցել, որից 11-ը, ըստ մինչև հոկտեմբերի 18-ն արված արբանյակային լուսանկարները, մնացել են խո ցված տեղերում, քանի որ այնպես են խո ցվել, որ վերանորոգման ենթակա չեն եղել։ Պատ երազմի առաջին օրը 3-րդ գում արտակի հրամա նատար Մանվել Կարապետյանի հերոսաբար զո հվելուց հետո այն

ժամանակ դեռևս մայոր Էդվարդ Եղիազարյանը ստանձել էր նաև նրա գում արտակի ղեկավարումն ու 101-ից մինչև 136 դի րքերն իր հրամա նատարությամբ էին պահվում։ Մատաղիսի այդ հայտնի 136-որդ պո ստում էր, որ զո հվել էր Արցախի հերոս Արթուր Աղասյանը։ Հենց այդ 136-րդ պո ստի տեսանյութն էին ադրբեջանցիները վերջերս տեղադրել իրենց մոտ և մանրամասն ցույց էին

տալիս, թե ինչ գրագետ ու ամուր էր կահավորված այդ հայկական դի րքը։ Այդ 136-րդ դի րքը թշ նամին պարբերաբար գրա վել և հետ է նա հանջել։ Պատմում են, որ հենց լայնամասշտաբ գր ոհ էր սկսվում այդ դի րքրի վրա, Եղիազարյանը հանում էր զո րքին այդտեղից, հետո հայկական կողմը հր ետակոծում էր այն, թշ նամուն ստ իպում նա հանջել ու նորից զբաղեցնում էին այդ դի րքը։ Թալիշի 2

գում արտակների անձնակազմները սեպտեմբերի 27-ի ցերեկվա ժամը 2-ի կողմերը գրեթե գոյություն չունեին։ Մի մասը զո հվել էր, մի մասը՝ նա հանջել։ Եվ ամբողջ 6-րդ պաշ տպանական թևը թերևս միայն փոխգն դապետ Էդվարդ Եղիազարյանի գում արտակն էր պահում։ Հոկտեմբերի 3-ին ՊԲ հրամ անատարության հրա մանով նա նա հանջում է։ Վերջին հրամա նատարն էր, որ դուրս էր գալիս

Մատաղիսից… Նահ անջելուց հետո անցնում է պաշ տպանության և մեծ ներդրում ունի, որ թուրքը Դրմբոն չի հասել, որովհետև Եղիազարյանի գում արտակը միակն ամբողջական գում արտակն ա եղել, որ ի վիճակի ա եղել նահ անջից հետո անցնել կազմակերպված պաշ տպանության։ Զո րքը չի փա խել, չի դասալք վե, մնացել է իր հրամ անատարի կողքին, ինչպես հրամ անատարն է մնացել իր զի

նվորների կողքին։ Հենց այդ օրերին էլ ստացել է փոխգն դապետի զի նվորական կոչում և նշանակվել 6-րդ պաշ տպանականի հրա մանատարի տեղակալ։
Հենց նման սպաների շնորհիվ է, որ Արցախի որոշ հատվածներում թշ նամին սկզբնական հաջողությունից հետո այդպես էլ չկարողացավ առաջխաղացում ունենալ։ Այդ ուղղություններից մեկն էլ Արցախի հյուսիս-արևելքն էր։ Մեծ զո հերի գնով Մատաղիսն ու Թալիշը օկու պացնելուց հետո թշ

նամին այդպես էլ չկարողացավ առաջանալ այդ ուղղությամբ և այդ դի րքերում էլ մնաց մինչև պատ երազմի ավարտը։ Պատ երազմից հետո ասում էին, որ ում հրամա նատարը լավն էր ու գրագետ, նրա մոտ ամենաքիչ կոր ուստներն էր լինում։ Ճիշտ է, շատ սպաներ զո հվեցին իրենց զին վորների հետ կողք-կողքի կռ վելով, բայց որոշներն էլ կարողացան ողջ մնալ ու ամեն ինչ անել, որպեսզի իրենց

ենթակայության տակ գտնվող զո րքը ևս մինիմալ կուր ստներով դուրս գա այս պատ երազմից։ Փոխգնդ ապետ Եղիազարյանը թերևս այդ սպաների շարքին է դասվում։ Ու նրա մասին պետք է իմանան բոլորը։ Հավերժ փառք այն հրաման ատարներին, ովքեր զո հվեցին՝ մենակ չթողնելով իրենց զի նվորներին և երկար տարիների կյանք այն հրամա նատարներին, ովքեր չվ ախեցան, չփա խան մա րտի դաշտից ու հրաշքով ողջ մնալով՝ փրկեցին հարյուրավոր տղերքի կյանքեր։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *