Մերի Տոմոյանը գրում է. ԱԺ-ի առաջին նիստը տեսա, չգիտես խնդաս, թե ց ավակցես։
Կարծես նախկինում սեպտեմբերի մեկին համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի լսարանը լիներ։ Նստած էին կոկիկ հագնված ուսանողներ, որոնք իրենց ուղեղով էին ընդունվել և

շատ լավ էին գիտակցում, թե ինչ պատասխ անատվություն է իրենց ուսերի վրա ու պապայի փողերով քյ առթու անդա ստիարակ փողոցայիններ, դրա հետ մեկտեղ հո գեկան, որոնք եկել են ոչ թե ուսում ստանալու, այլ ինքնահաստատվելու ու խան գարելու։ Բա սՌՊազանյաց աղոթքը, ինչ լուրջ դեմք ուներ, կարծես սեփական վ հուկներին ասեր` «տեսեք հա՜, լուրջա վիճակներս, հանկարծ ոտքներդ

գազից չհանեք»։ Բա անմեղ գառ պռ եզիկի լուրջ խա չակնքվելը, ուզում էր ասեր քրիստոնյա տղա եմ, քրիստոնյա , տղա ապեր։ Էս տեսակ ցիրկ տեսած չկայի, և սրանք լուրջ մտածում են, որ գին ունեն, մտածում են, որ թու յն դեմքեր են, այն ինչ ընդհամենը ծաղր և ծանակի արժանի և այլևս ոչ հետաքրքիր չորացած և անհամ ապրանք են։
ՔՊ` համբերություն ձեզ, սակայն հույսով եմ կդաս տիարակեք, թե չէ Հայաստանի Հանրապետության խայ տառակությունները շարունակվելու են։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *