Սամվել Խարազյանը գրում է. Ես գիտակցում եմ, որ շատ դժ վար է 100 տարվա ընկերոջդ, բարեկամիդ կամ հարազատիդ մե րժելը, քն նադա տելը, տնից վռն դելը, բայց եթե նա արդեն սկսում է քո հարազատ ընտանիքիդ նե ղություն տալ, ոչ մի բանով քեզ չի օգնում, այլ հակառակը, հույսեր

տալով, որ դժ վար պահին քեզ կօգնի և ոչ մի բան չանելով, ավելի վա տ դրության մեջ է քեզ դնում ամեն անգամ, չի թողնում, որ ուրիշ ընկերներ ձեռք բերես, բարեկամներիդ հետ շփվես , պետք է հասկացնել նրան, որ արդեն ռա դը քաշելու ժամանակն է։ Մենք երեսուն տարի թվացյալ
անկախություն ենք ունեցել, թվացյալ, քանզի մեզ, որպես պետություն, դիվանագիտական

հարաբերություններ հաստատելուց զատ, ոչ մեկ լուրջ չի մոտեցել։ Քանի որ մեր ապաշնորհ ղեկավարները իրենց պարզապես կա խման մեջ են պահել ՌԴ- ից։ Ոչ մեկ չի ասում, որ Ռուսաստանի հետ չպետք է ունենալ նորմալ բարեկամական
հարաբերություններ, բայց չպիտի դառնալ նրա ՇԱՀԵՐԻ ԳԵ ՐԻՆ։ Սա է կարևորը, ու դա չի վերաբերում միայն Ռուսաստանին, ընդհանրապես,

ոչ մեկի շահերի գե րին չպետք է դառնալ։ Որպես անկախ պետություն պետքա վարել անկախ արտաքին քաղաքականություն, թոթափել վա խերը, մենք այլևս կո րցնելու ոչ մի բան չունենք, Արցախի կո րստով էին միշտ վա խեցնում, էտ էլ, իրենց ինչպես ձեռք էր տալիս, էդպես էլ արեցին։ Հիմա

կամ մենք կլինենք անկախ, ինքնուրույն, կզարգանանք, կլինենք նորմալ քաղաքակիրթ երկիր, կամ էլ կշարունակենք լինել ստ րուկ, ճո րտ, գոյություններս պահող։ Մտածված, բայց կտ րուկ քայլեր են պետք, որոնք աշխարհին կհուշեն, թե մենք ինչ ենք ցանկանում։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *