Աստղ Գալեյանը գրում է. Կարոտ, որը քեզ քայք այում է թե հո գեպես և թե ֆիզիկապես։ Կարոտի դեմ չկա ոչ մի դեղ, անբու ժելի է։ Երանի եմ տալիս անցած օրերիս մինչ 2020 թ-ի սեպտեմբերի քսանյոթը։ Էլի էի ապրում կարոտով, սակայն գիտեի, որ երեք -չորս ամիս անց ընտանիքս նորից ամբողջական կլինի։ Երանի եմ տալիս անցած

օրերիս, հագեցած, գունավոր, չեմ հոգնել, չեմ տր տնջացել, ամեն ինչ արել եմ ընտանիքիս բարորության համար, ձգտել եմ անել անհ նարինը, միայն թե ընտանիքս ոչնչի պակաս չունենա։ Եւ գիտեմ, որ գրեթե բոլոր մայրերն են այդպիսին եղել։ Բայց ցա վոք մի ակնթարթում դղյակս փլ ուզվեց, աշխարհը շու ռ եկավ գլխիս, երազանքներս մնացին երազանք, տղա, հարս, թոռ, ընտանիքիդ ծուխ… Էլ

չկա ոչինչ, մնացի ես և իմ փլ ուզված կյանքը։ Մնացի հավերժ ՈՐԴՈՒՍ սպասելով, մնացի հավերժ աչքերիդ կարոտ։ Ախ էնքան բան էի պլանավորել, ցա վոք անկ ատար մնաց ամեն բան։ Սիրտս էլ չի դիմանում էս ցա վին և էս կարոտին։ Կարոտ ես ատ ում եմ քեզ, բառիդ ամեն տառը։ Կարոտ ետ տուր իմ Բալիս, ետ տուր իմ ուժը, իմ հույսը և հավատը։ Կարոտ ատ ում եմ քեզ։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *