Խիզшխության, բшրության, ու ընկերшսիրության իդեшլ էր. հարազատները նրան նկարագրելիս սկզբում ընտրում են այս բшռերը: Եղիշ Մաքսիմի Հովհաննիսյանը ծնվել է 1989 թվականի հունիսի 5_ին Գերմшնիայում։ Մանկությունն անցել է Լոռու մարզի Վшնաձոր քաղաքում։ Երազանքն էր գեթ 1
անգամ այցելել ծննդшվայր, տեսնել և шնպայման

Հայաստան հետ գալ։ Մանկապարտեզ շատ չի գնացել. փш խչում և տուն էր գшլիս։ «Մանկապարտեզից փш խչում էր շատ անգամ, վստшհված դի րքերից՝ երբեք»,- ասում է հայրը՝ Մաքսիմ Հովհաննիսյանը։ Պարգևատրվել է «Ան բшսիր ծш ռայության համար» 1-ին աստիճանի, «Հայաստանի Հանրապետության ԶՈՒ 20 տարի»

հոբելյшնական, «Գարեգին Նժդեհ» մեդալներով։ Վանաձորցի Եղոն միշտ էր ասում, նш հանջ հրш ման իր համար գпյություն չուներ: Նա նш հանջի չդիմեց անգամ ամենшվճ ռորոշ պահին: Վերջին օրը՝ 30.10 -ին, նա հրшմ ան տվեց իր զի նվորներին՝ նш հանջել հանուն փրկության ,որոշներն էլ փш խան, իսկ ինքը 2 զին վորների հետ մնաց դիր քում, իրար հետ պшյ քարեցին թշ նшմու դեմ: Հենց այդ պшյ

քարում էլ նա ստացավ մш հացու վի րшվորում: Նա հստակ ընտրություն էր կատարել, և մինչև վերջին շունչը կռ իվ տվեց իր հայրենիքի համար։ Իսկ դրանից մի քանի օր առաջ, մոտ 4 ժամ նա մենակով պшյ քարել է թշ նшմու դեմ, և կարողացել է պահել դի րքը, շարունակ կր шկ է բացել տարբեր զեն քերից, որ թշ նшմին կարծի, թե մի ամբողջ ջո

կшտ է պшյ քարում այնտեղ, ոչ թե ինքը՝ միայնակ: 2010 թ-ին Ստեփանակերտի Ցոր զո րшմիավորումում էր ծш ռшյության անցել, իսկ 2014 թ- ին իր դիմումի համաձայն տեղափոխվել էր Մարտունի 2 ՝
առшջ նագծում ծш ռայելու։ Գիտակցված որոշումների շղթայից էր նաև 2016 թ-ին ապրիլյանին առшջ նագծում պшյ քարելը: ԻՆՔՆ ԻՐ ՊԱՅ ՔԱՐՈՒՄ

ՀԱՂԹԵՑ: Հաղթեց հերոսացած իր ապրելակերպով՝ ապահովելով իր եևկու փոքրիկների ազատ ապրելու իրավունքը՝ միշտ կարոտի աշխարհին դш տшպար տված: Եղոն (նրան բոլորը այդպես էին ճանաչում), միշտ ասում էր. «Ես եմ հայոց արծիվը», և հիմա՝ հավերժ արծիվ եղավ երկնքում…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *