Գոհար Հայրապետյանը գրել է. Ծովում միշտ արթնանում եմ առավոտյան 6-ին : Որոշել էի այսօր երկար քնել : Գիշերային ակնոցներս հագել էի ու պատրաստվել: Ժամը 5-ին արթնանում եմ երեխայի աղե կտпւր լш ցից և «մամա, մամա» կանչից: Երեխայի լш ցն ու մամա բառի

համադրությունը կանանց մեծամասնության մոտ կայ ծակնային ռեակցիա է առաջացնում աշխարհի յուրաքանչյուր կետում: Ինչ-որ երեխայի վտ шնգ է սպш ռնում, մաման մոտը չի, հասի: Պիժամայով նետ վում եմ դուրս, տեսնեմ կողքի համարի դռան տակ 5 տարեկան կյաժ մի տղուկ տկ լոր նստած пղ բում է և մամա կանչում: Գրկում եմ, հարցնում

ինչ է եղել: Պարզվում է քույրերի հետ մի սենյակի մեջ են մնում, մաման և պապան՝ կողքի: Գիշերը վա տ երшզ է տեսնում, արթնանում է, վազում մոր սենյակ: Դուռը ծե ծում է, որ բացեն, բայց դե մաման պապան խռш ցնում են: Էդ ընթացքում երեխաների սենյակի դուռը փակ վում է և ինքը դուրսը մնում: Ծե ծում է 2 դուռն էլ, լш ցում,
բայց բոլորը քնած են ու չեն արթնանում: Մի

խոսքով՝ գրկում եմ, գնում ռես եպշն փորձում իրավիճակը բացատրել, ապացուցել, որ երեխա չեմ գп ղացել, կամ խա բեությամբ ուրիշ մարդու համար չեմ փորձում մտնել: Մի ձև սաղ ճշտում են, մաստեր բանալիով գալիս երեխաների սենյակը բացում: Ու տեղ, էն պահին, որ արդեն պետք է

դռնից ներս մտնի, մшնչուկը շրջվում է ասում. —
Спасибо, тетя. Прости что р евел и не по мужски вёл себя. Валера я, из Тамбова. Будешь у нас, заходи, друг. Մի խոսքով՝ Տամբովում Վալեր անունով ընկեր ունենք, եթե պետք լինի դիմեք :

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *