Դավիթ Ղամբարյանը գրում է. Վերջի շրջանում հայ- ռուսական հարաբերություններում հետաքրքիր զարգացումներ են տեղի ունենում… Այն ռուսաստանը, որը արցախյան պատ երազմի հիմնական նախաձեռնողն էր, այսօր խոսում է Հայաստանին զի նելու մասին, այն ռուսաստանը, որը ուղակի երես էր թեքել ռազ մավարական

գործընկեր Հայաստանից և հանգիստ հետևում էր, թե ինչպես են 150 հազարանոց Արցախը և
երեք միլիոնանոց Հայաստանը կռ վում 90 միլիոնանոց թուրք- ադրբեջանական միության դեմ և չէր միջամտում, հանկարծ կրկին հիշել է երբեմնի ռազ մավարական իր գործընկերոջը… Հավատալ՞ ռուսներին… Իմ կարծիքով ոչ, ռուսներին չի կարելի վստահել, նրանց ամեն մի քայլը իր նպատակն

ունի, որը Հայ ժողովրդի շահերից չի բխում: Ասեմ ինչու եմ այդպես մտածում: Այն ժամանակ, երբ Արցախը և Հայաստանը գրեթե միայնակ էին գազ անի դեմ, ռուսները ոչինչ չէին ձեռնարկում մեզ օգնելու համար: Հետո, երբ եվրոպական երկրները , Ֆրանսիան և ԱՄՆ ը սկսեցին գործուն քայլեր անել ի նպաստ Արցախի ու Հայաստանի, երբ Մինսկի խմբի համանախագահ երկրները սկսեցին խոսել

ձևաչափը նորից գործի քց ելու մասին, երբ Էմանուել Մակրոնը հայտարարեց, թե Ֆրանսիան պատրաստ է ամեն ինչով սատար կանգնել հայ ժողովրդին, ռուսները սկսեցին Հայաստանի հետ հարաբերությունների մասին ավելի լուրջ մտածել, հասկացան, որ կոր ցնելով Հայաստանը, կո րցնում են հարաֆային կովկասը և դուրս են մղ վում

տարածաշրջանից: Հիմա կրկին սկսել են « բարեկամ» խաղալ: Նպատակը մեկն է. Հայաստանին հեռացնել եվրոպայից և ԱՄՆ- ից և իր ազդ եցության տակ վերցնել:Համոզված եմ, որոշ ժամանակ հետո , եթե Հայաստանի իշխանությունները չշարունակեն իրենց բազմավեկտոր քաղաքականությունը, ռուսները պահ անջներ կդնեն

Հայաստանի առջև, որոնց ընդունումը սեպ կխ րի Հայաստանի և քաղաքակիրթ աշխարհի միջև ու հայ ժողովուրդը էլի միայնակ կհայտնվի ռուս- թուրքական միության ճի րաններում և ստի պված կլինի այնպիսի զի ջումներ անել, որը կվն ասի երկրի անկախ պետականությանը : Մնում է հուսալ, որ ՀՀ իշխանությունները ճիշտ կգնահատեն տեղի ունեցողը և տու րք չեն տա ռուսական կեղ տոտ խաղերին…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *