Արամ Գևորգյանը գրում է. Երբ Մխիթարի մասին ռեպորտաժ էի պատրաստում, պարզվեց, որ ընկերներիցս մեկը Մխոյի ընկերն է: Միասին նույն դպրոցն էին հաճախել: Եւ ամեն անգամ Մխոյի մասին պատմելիս աչքերը փայ լում էր, ուզում էր սաղ հիշեր, սաղ պատմեր, որ ես էլ իմանայի, թե

ինչ տեսակ տղայա եղել Մխոն: Ինքն էլ էր պատ երազմի 1-ին օրվանից մեկնել Ղարաբաղ, տեսել էդ արհ ավիրքը և ձիգ մնացել, սակայն Մխոյի չլինելու մասին ամեն անգամ խոսելիս աչքերը լց վում էր: Եռաբլուր չի կարողանում գնա, որովհետև չի հավատում, որ Մխոն չկա: Այսօր Մխոյի ծննդյան օրն է: Ավանդույթ է դարձել Եռաբլուրում տղերքի

ծնունդը նշելը…Մխիթարի հայրը, մայրը, քույրը և
տատիկը անսահման ուժեղ մարդիկ են, որ նման որդի, թոռ և եղբայր կոր ցնելուց հետո դեռ սթ ափ են մնացել: Համբերություն և խոնարհումս: Էս ամենը մի մե՜ծ անար դարություն է: Այսպես չպետք է լիներ, սակայն … Երկնային ծնունդդ շնորհավոր, Մխո ախպեր: Հավ երժ փառք քեզ, հերոս տղա:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *