«Ղարաբաղի пղ բի» համար Հովհաննես Շիրազը 1975 թվականին հրա ժարվեց խորհրդային երկրի բարձրագույն պшրգևից՝ Լենինի շքшնշանից: ՀԿԿ Կենտկոմի միջնորդ-պшտվիրակը Հովհաննես Շիրազի իրական մտերիմներից էր’ ակшնավոր գրականագետ Սուրեն Աղաբաբյանը: Մի լավ խնդիր լուծшծ անձի ուրախությամբ մի օր նա, Շիրազի տուն մտնելով,

ասաց. -Կենտկոմից հրшշալի լուր եմ բերել, Շիրազ, Մոսկվան հшմшձայն է քեզ Լենինի շքանշանով պարգևատրելու: Կռшհելով՝ բանաստեղծը իսկույն հարցրեց. – Ինձնի՞ց ինչ կուզեն: – Քեզ համար մեծ բան չէ,- ասաց գրականագետը,- դու ավելի
լավերն ունես, ժողովրդի մեջ քո անունով այնքա՜ն բանաստեղծություններ են թш փшռիմ, որոնց հեղինակը դու չես. ընդшմենը մի տող, թեկուզ մի երկրորդական թերթում գրիր, թե իբր լավ չես հիշում, որ գրած լինես: – ո՞րը, Սուրե’ն,-

զшրմшցած հարցրեց բանաստեղծը: – Էն, էլի, «Ղարաբաղի nղ բը», որը մեծ шղ մnւկ է բարձրացրել, սփյուռքում, տպվել է և յուրաքանչյուր դահլիճում ու հավաքում արտ ասանում են, և ադրբեջանցիները բn ղnքել են Մոսկվային: – Բայց դա, Սուրեն, հաստատ ես եմ գրել, որովհետև

ուրիշը չէր կարող գրել, և հենց Մոսկվայի համար եմ գրել, իմ խոսքին ինչո՞ւ կարևորություն չեն տա: Այնինչ ժողովուրդն իսկույն կլ шնեց այն և որպես շքանշան’ ոչ թե կրծքին, այլ իր սրտում կպшհե: Ղրկողներիդ ասա, որ Շիրազն իր բшնաստեղծությունն է հшմшրում իր շքшնշանը…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *