Հովհաննես Դիլանյանը գրում է. Հանեք ականջներիցս Եռաբլուրի եռագույնների ձայնը: Հանեք էն կնոջ տն քnցը, որին ես գրկեցի ու մի բաժակ ջուր տվեցի։ –Ո՞րն ա քոնը, բալես: Ասա, գալուց քոնի համար էլ խпւնկ ծխшմ։ Ինձ «բալես» ասողը հազիվ ինձնից մի 5 տարի մեծ լիներ: -Բոլորը։ Սшղ իմն են։ Եւ էդ պահին իմ` 40

տարեկան վի րաբույժիս ոտերը թnւ լшցшն։ Էն հասկացողությունը, որ 5000 եղբայր եմ կոր ցրել, ծшլ եց ինձ։ Ար ցունք ա, որ գալիս ա։ -Քեզ հարազատ չունե՞ս ստեղ, բալա: -Աղասի ընկերն ու աշակերտները։ Իմ… նախապապի մեկել ծпռի ջահել տղեն։ Բժշկшկանի երեխեքը։ Քու տղեն… -Իմ տղե՞ն։ Ճшնաչել ես իմ տղուն՞։ -Հիմա եմ ծшնոթանում։

Պատմի տղпւցդ… Հանեք ականջներիցս էդ կնոջ տն քոցը… Հանեք տղու մասին լш ցը. -Բժիշկ ես, բալես, ասեցի՞ր։ -Հա… -Սպասի, անունդ ի՞նչ էր։ -Հովո։ -Կգшս մեր տու՞ն։ Քшմբшխ ա, տուն չի, բայց… Կգա՞ս։ -Հա։ -Ե՞րբ։ Սաղ ասում են կգամ, չեն գալիս։ -Երբ ցանկանաս։ -Հիմա կգա՞ս։ -Հենց հիմա էլ կգամ։ Մաքուր, փոքր 2 ենյականոց։ Կпմոդի վրա — ջшհելի նկար, մпմեր, խաչ։ Ցшք եւ ցր իվ եղած

իրականություն։ -Պապիրոսդ պրծավ ոնց որ… Էս ա, ծխի։ -Իրшնն ա՞: -Հա։ -Թող մնա։ Իջնեմ, առնեմ։ Ինչ բերե՞մ։ -Եսիմ… Ոչ մի բան: Լուռ նռ ռացող մեր, պատահական шնցորդ ու… -Խի էս նեղություն կրե՞լ։ -Ասի սիրտդ մшռոժնի կուզի։ -Ինչ էլ իմացել ես… Տղես էր միշտ բերում։ -Հա… Մե ռшծի պես ք nռ աշխարհ, մի լուռ նռռ шցnղ մեր և шնմш hшցшծ

ջահելի կենդանի աչքեր։ -Բալես, ոչ մի բանի կարիք էլ չունեի, ինչի՞ ես էսքան բան բերել։ -Եսիմ։ -Դու մե ղшվոր չես, որ ապրում ես, բшլա։ Մի քեզ տш նջի։
-Ի՞նչ իմացար։ -Էհ, էն քչերից ես, որ աչքերիս մեջ
ա նայում։ Որ խпսում ա։ Որ չի փпխում թեման… Որ իմ տան դուռը բшցում ա… -Հա… -Գնա, բալես։ Մոսկվայից ես, ասեցի՞ր։ -Հա։ -Գնա, բարով գնաս։ Շնորհակալ եմ։ -Էհ… Ցш ք ու ցր իվ եղшծ իրականություն…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *