Դավիթ Ղամբարյանը գրում է. Երբեք կողմ չեմ եղել բռ նաճ նշումներին, սակայն այն ինչ տեղի ունեցավ ազգային ժողովում, ահ ավոր էր: Ահ ավոր էր այն առումով, որ ընդ իմություն կոչված մանրապճ եղները ոչ միայն իրենց չափը չեն ճանաչում, այլև թք ում են երկրի օրինական իշխանությունների ու

ժողովրդի վրա… Եվ սա պատահական չէ: Նրանք հատուկ հրահ անգներ են ստանում իրենց ստվերում թաքնված ղեկավարներից, որոնց նպատակը պետության հիմքերը քան դելը և երկրում քաղաքացիական պատ երազմ հրահ րելն է… Այսինքն, երկրի սա հմանադրական կարգը կոր ծանելն է, ինչքան էլ, որ հրոները

սահմանադրությունից վեր ացրած լինեն այդ դրույթը: Խոսքս ռոբերտ քոչարյանի և սեռժ սարգսյանի մասին է: Քանի դեռ նրանք կան, այսպես է լինելու և աստիճանաբար վիճակը ավելի է սր վելու : Ոչ, նրանց պետք չէ ձերբ ակալել, որովհետև անազատության մեջ էլ իրենց սև գործը կանեն: Նրանց հետ այլ կերպ է պետք վարվել, այնպես, ինչպես իրենք վարվեցին Արարատ Միրզոյանի հետ ու դեռ ավելի խիստ և …

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *