Վահե Տեր-Մինասյանը գրում է. Դա վաճանների սերունդը։ Դա վաճանները, ինչպես և դա վաճանությունները մեծ և փոքր չեն լինում։ Սակայն պարզվում է, որ մեզանից շատերը այնքան չեն վա խենում, կամ վա խեցել հայրենիքին դա վաճանելուց, որքան վա խենում են այդ պի տակը

կրելուց։ Շիշ շպ րտելով կամ հակառակ կողմից ոտքով խփ ելով չէ, որ պետք է ապացուցես դա վաճանության փաստը, կամ դրա բացակայությունը։
Ախր մենակ բանակից գումարով ազա տողը չէ որ դա վաճան է։ Դա վաճան է կոպեկներով պետական գույքը՝ հանքերն ու գործարանները հափ շտակածն ու ծա խածը։ Դա վաճան է անպի տան զե նքը ատ կատով առածն ու սահմանին կանգնած զի նվորի

ձեռքը տվածը։ Դա վաճան է նույն այդ զին վորի սնունդի և հագուստի հաշվին դղյակ կառուցածը։ Դա վաճան է կրթական համակարգը շուկայի վերածած ոհ մակը։ Դա վաճան է առողջապահական համակարգը ատ կատների բուրգ դարձրածը։ Դա վաճան է փողով գնահատական նշանակող «ուսուցիչն» ու հի վանդից փող շոր թող «բժիշկը»։

Դա վաճան է 5000 դրամով ակ տ չգրող «գաիշնիկն» և այդ նույն 5000 դրամ տվողը։ Դա վաճան է ցանկացած չափի և ձևի կաշ առք տվողն ու վերցնողը։ Դա վաճան է ընտրություններին 10000 դրամով իր ձայնը ծա խած ընտրողը… Մենք դա վաճան սերունդ ենք։ Դա վաճանել ենք մեր երկրին,

մեր հայրենիքին, մեր երեխաներին։ Ախր դա վաճան չեն ծնվում։ Մանկական հասակում բոլորը երազում են հերոս դառնալ, սակայն ստացվել է էնպես, որ ազգովի դա վաճանել ենք մեր երազանքին… Հիմա քանի՞ Չդ ավաճան կա էս երկրում։ Քանի՞ հոգի կարող է հանգիստ գիշերը քնել՝ վստահ, որ ինքը դա վաճան չէ և որ իր մե ղքի բաժինը չկա այսօրվա իրականության մեջ…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *