Դավիթ Ղամբարյանը գրում է. Ադրբեջանը ճանապարհ էր փակել… Պարզ է որ, փակել էր, մի օր էլ պետք է բացեր ։ Սադ րանքն ու նեն գությունը թր քացեղերի ար յան մեջ է, դրանում ոչ ոք չի կարող կասկածել ։ Սակայն խոսքս դրա մասին չէ ։ 2 հարց եմ ուզում ներկայացնել

մարդկանց ուշադրությանը… 1-ինը, Ինչպես է պատահում, որ թշ նամու սա դրանքները միշտ համըն կնում են երկրում տեղի ունեցող քաղաքական սու ր հակամա րտությունների հետ ։ Մեկը չէ, երկուսը չէ, երեքը չէ… գրեթե միշտ է այդպես լինում, ընդիմություն կոչվածը և ալիևը ասես ձեն ձենի են տալիս և միասին են երգում … Լավ, այսքան էլ զուգադիպություն կլինի՞… Հաջորդը,

ճանապարհը փակելու փաստը ասես արձ ակեց ընդիմության թո թով լեզվի կապերը… Բայց, ցա վոք, դրանցից ոչ մեկի մտքով չանցավ քն նադա տեր, կամ գոնե հայհ ոյեր ալիևներին ։ Ընդհակառակը, միասնական ուժերով հար ձակվեցին վարչապետի վրա ։ Ասես , ոչ թե ալիևը, այլ Նիկոլն էր փակել այդ ճանապարհը ։ Գուցե պետք էր

արտահերթ նի ստ անել, վարչապետի հետ որոշվեր և նախանշվեր նման սադ րանքների դեմն առնելու միջոցները՞ … Չէ, որ խոսքը ոչ թե Նիկոլի, այլ բոլորիս հայրենիքի անվտա նգ ապագային է վերաբերվում ։ Այնպիսի տպավորություն է, ասես

հայրենիքը միայն վարչապետինը և իշ խող ուժինն է, իսկ ընդ իմություն կոչվածները թք ած ունեն այդ հայրենիքի վրա: Նրանց ձախողումներ են պետք, իշխանությունները ինչքան շատ սխալվեն, ռոբասեռժիչները այնքան շատ առիթ կունենան հար ձակվել իշխանությունների վրա և սադ իստական հաճույք ստանալ դրանից…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *