Վարդիկ Հայրապետյանն իր էջում գրել է. Տաս ամսվա մղ ձավանջ. վերջին հր աժեշտդ միշտ ուրվագծում է դատարկ օրերս, հայացքդ` անվերջ հետս… Կներես, որդի՛ս, կներես ապրելուս համար, կներես քո կյանքի գնով ապրելու համար ։ Դու պետք է ապրեիր, տղաս, պետք է ապրեիր

տղաներիդ համար ։ Որքան կհպ արտանայիր՝ տեսնելով Արայիս զի նվորական հագուստով, ախր հենց դու նրան պետք է բանակ ճանապարհեիր, որ յուրաքանչյուր սպայի մեջ քեզ չփն տրեր ։ Որդիս, կարոտել եմ անա սելի և անչափ, սև դարձած

օրերի գրկում թա նձր օդն էլ է մա հ շնչում. չկաս դու, չկանք մենք ։ Քսաներեք տարի պահեցիր հայրենիքդ և մի օր չապրեցիր մեզ համար, որովհետև մերը չէիր, դու ազգինն ես, դու բարձր ես ։ Որդի՛ս, երանի կարողանայի համբուրել կանաչ աչքերդ , կներես ինձ, տղաս, կներես ։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *