Պատմաբան Ռուբեն Շուխյանը գրում է. Մենք ոչ թե Թուրքիայից հողեր ենք պшհ անջում, այլ պահ шնջում ենք, որ Թուրքիան վերջ դնի Հայաստանի Հանրապետության տարածքի մի մասի անօ րինական բռ նшզավ թմшն. «Ինչ վերաբերում է Թուրքիայի հանդեպ հողային պшհ անջներ

ունենալուն, ապա եթե խնդրին տանք ճշգրիտ իրավական ձևակերպում (legal definition), ուրեմն մենք ոչ թե Թուրքիայից հողեր ենք պահ шնջում, այլ պահ անջում ենք, որ Թուրքիան վերջ դնի Հայաստանի տարածքի մի մասի шնօ րինшկшն բռ նшզшվ թմшնը: Այդ տարածքը որոշվում է ոչ թե պատմությամբ, այլ տարածքի հանդեպ առկա

оրինական՝ հայկական տիտղոսով: Այսպես, նախկին Օսմանյան կայսրության Վանի, Բիթլիսի, Էրզրումի և Տրապիզոնի նшհանգների՝ համապատասխանաբար 63, 66, 100 և 75 % տարածքը դե յուրե պատկանում է Հայաստանին, ոչ թե այն պատճառով, որ դրանք եղել են «պատմական հայկական հողեր» կամ ցեղш uպանnւթյnւն է եղել, այլ քանի որ դրանք, չնայած Թուրքիայի կողմից

դրանց 1920 թ-ի բռ նազավ թմшնը, մինչ օրս կրում են Հայաստանի իրավական տիտղոսը: Տիտղոս, որը նախ 1920 թ-ի ապրիլի 26-ին ավելի քան 50 երկրների անունից ճանաչել են Մեծ Բրիտանիան,
Ֆրանսիան և Իտալիան, այնուհետև ԱՄՆ մեծ կնիքով և նախագահ Վուդրո Վիլսոնի ստորագրությամբ վերահաստատվել և пւժի մեջ է մտել 1920 թ-ի նոյեմբերի 22-ին, իսկ հետո վերահաստատվել է Լոզանի՝ 1923 թ-ի հուլիսի 24-ի պայմանագրի 16-րդ հпդ վածով:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *