Արամ Գևորգյանը գրում է. «Նորմալ ա սաղ, պետք չի վա խենալ, ուղղակի իմացի՝ փաշինյանը ծա խել ա էս հողերը և իմ նման լիքը տղերքի կյանքերն էլ հետը»։ Այս նամակը Արմանը մորը գրել էր հոկտեմբերի մեկին, Ջրականից։ Նա զո հվեց քսան օր անց … Երեկ Մասիս քաղաքում կամավորական Արման Օհանջանյանի հու շ-ցերեկույթն էր։

Կամավորական՝ բառի ամենաուղիղ իմաստով։ Պատ երազմի 1-ին օրերին Արմանը դիմում է զի նկոմիսարիատ, որ կամ ավորագրվի ու մեկնի Արցախ, սակայն մեր ժում է ստանում։ Գազալց ակայանում մեքենան լիցքավորելիս լսում է Արցախի բարբառով տղամարդկանց խոսակցությունը։ Մոտենում և հարցնում է, թե ուր են գնում։

Տղամարդիկ պատասխանում են, որ Ստեփանակերտ։ Մեքենան թողնելով գազալց ակայանում, սեպտեմբերի երեսունին Արմանը արցախցի տղամարդկանց հետ մեկնում է առաջ նագիծ։ Ինքն էլ արմատներով արցախցի էր, կանչում էր հողը … Հոկտեմբերի քսանին, Ջրականում (Ջեբրայիլ), կապ են տալիս և ասում, որ վի րավոր կա, պետք է դուրս բերենք։ Վարորդն ասում է. «Ես կգնամ, սակայն ինչ որ մեկն էլ թող գա հետս»։ Արմանի

ընկերն է ցանկացել գնալ, սակայն Արմանը չի թողնում, ինքն է նստում վարորդի կողքին։ 60 մետր գնում են և պարզվում է, որ այդ վի րավորները հայի համազգեստով թուրքերն է եղել, վի րավոր են ձևացել, որ հայերը մոտենան իրենց… մոտեցել են և սկսել կր ակել։ Հենց այդտեղ էլ՝ անհավասար մար տում, Արմանը մի քանի տեղից վիր ավորվում է։ Չեն կարողանում նրան օգնության հասնել…

Արմանի դ ին մա րտի դաշտից դուրս են բերում միայն հոկտեմբերի քսանմեկի լույս քսաներկուսի գիշերը։ Ստացած վիր ավորումներից նա արն աքամ էր եղել… Բայց մինչ մա հանալը հասցրել էր զանգել հորը և ասել, որ վի րավոր է և կռ վի դա շտում՝ մենակ:Իրականում զանգել էր հր աժեշտ տալու… Զո հվելուց հինգ օր առաջ՝ հոկտեմբերի

տասնհինգին, Արմանի մայրը՝ տիկին Elizaveta-ն, որդուն նամակ էր գրել. -Մի բան եմ խնդրում, մաման էրեխուն տենց բան չի խնդրի, սակայն ես խնդրում եմ՝ ամեն ինչ կանես, սակայն գե րի չըն կնես, խնդրում եմ։ Ինչին ի պատասխան Արմանը գրում է. -Հա, հենց հիմա ձեռքիս F1 գռ անատ

ունեմ, որ տենց մոմենտ լինի կա լցոն քա շելու եմ, սաղ տրա քցնեմ։ Դա ես շուտվանից իմ մեջ ասել եմ։ -Հա, բալաս, ես դա քեզ լա ցելով եմ գրում, մե ռնելով, սակայն դա ավելի ճիշտ ա, մե ռնեմ քեզ, սակայն հույսդ չկ տրես, էդ մենակ ամենավերջին պահին…. Օհանջանյան Արմանը քսաներեք տարեկան էր, ամուսնացած էր, ուներ 1 որդի՝ 1,7 ամսական։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *