Արամ Գևորգյանը գրում է. Մեր շենքից մի փոքր ներքև, հենց բնակելի շենքի պատին պատկերված է էս ժպտացող տղու նկարը։ Երբ մեկ-մեկ Վրացականով գալիս եմ տուն, ինձ էս տղու ժպիտն ա ուղեկցում։ Նայում եմ, ես էլ թեթև ժպտում և շարունակում քայլերս։ Ափսո սանքի և հպարտության

մի խա ռը զգացում ա պատում. ես և էս հայտնի ժպտացող տղեն փաստորեն նույն թաղերից էինք և էս կենսախինդ տղեն էլ չկա… Վստահ եմ՝ այս նկարը շատերիդ է ծանոթ, սակայն բոլոր չէ, որ գիտեն նրա պատմությունը։ Բալասանյան Արթուրն է։ Ծնվել է 2001 թ-ին, Երևանում։ Գեղարվեստի

Պետական Ակադեմիայի Ինտերիեր դիզայն բաժինն էր սովորում, հիանալի նկարում էր։ Ապագա ճարտարապետ դիզայներ էր… 2019 թվականի հուլիսին զո րակոչվեց բանակ։ Ջրականում (Ջեբրայիլ) էր ծա ռայում։ Երբ սեպտեմբերի քսանյոթին սկսվեց պատ երազմը, Արթուրենք դիր քերում էին։ 1-ինը նրանք ընդունեցին մա րտն ու

անմ ահացան իրենց իսկ պաշ տպանած դիր քերում, պա տերազմի հենց 1-ին օրը…
Սպասումի և հույսի հինգ երկարուձիգ ամիսներ հետո՝ 2021 թվականի փետրվարին, ԴՆԹ փորձաքն նության արդյունքում Արթուրի մաս ունքները հան ձնեցին հարազատներին… Անգամ իր զո հվելուց հետո Արթուրն ամեն օր ժպիտ ա պարգևում այն 1000-ավոր անցորդներին, որոնց խաղաղ և անհոգ կյանքի համար չխն այեց իր սեփականը։ Արթուրը 19 տարեկան էր…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *