Արմեն Դանիելյանը գրում է. Միթե կարելի է լինել այդչափ պարզունակ ու ճա ք տված (իսկ թե ինչ է նշանակում տա ճկերեն ճա ք տված եզրույթը հայտնի է Ստեփան Մալխասյանցի բացատրական բառարանից. կարող եք բացել այն և «հայտնաբերել» այդ եզրույթի բացատրությունը…

իսկ այն ոչ ավել, ոչ պակաս չա թլախ բառն է… իսկ այդ բառն այսօր սազական է ոչ թե կոնկրետ անձի, այլ շատերն են հենց այդպիսին… ինչևիցե… Պարզվում է` էս ազգի մեջ «ազգային հերոսներն» ավելի շատ են, որ մենք շարքային մա հկանացուներս պետք է անհ ապաղ «կողմնորոշվենք» այդ պատվավոր և բացառիկ կոչմանն արժանանալու համար… վաղը կարող է այլևս զր կվենք այդ

բացառիկ շանսից… Էդ որ կա լվածատեր Արայիկ Հարությունյանը խի ստ անլուրջ է` դա հանրահայտ փաստ է և ապացուցման կարիք կամ անհրաժեշտություն չունի (որովհետև ինքը կե ղծ ժպտալ գիտի և հեռախոսով բան սարկելու հանրաճանաչ ուստա է)։ Արոն հրամ անագրեր է ստորագրում և իր «չեղած գոյությունը

գովերգողներին» Ազգային հերոսի կոչումներ է ըն ծայում… Էն որ նման «նվիրատվություններն» այլևս վերածվել են համազգային ող բերգության ևս անվի ճելի փաստ է… Իրական և արժանի ազգային հերոսներին էս ճ աք տվածը լրիվ մոռացության է մատնել … գուցե այս երիտասարդ ծերունին տառ ապում է պր ոգրեսիվ ամն եզիայով, այն է`

հիշողության աստիճանական, անվերադարձ և խորացող կոր ստով։ Այս խան գարման արդյունքում հի վանդի հիշողությունից սկսում են վր իպել ավելի շատ ընթացիկ փաստեր և իրադարձություններ։
Ինչևիցե… ժպտերես Արայիկին պետք է հուշել, որ իրական ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԵՐՈՍՆԵՐԸ ննջում են Եռաբլուրում և զի նվորական պան թոններում… իսկ

Ազգային հերոսի կենդանի վկայության իրական և բացառիկ օրինակ են` Ալբերտ Հովհաննիսյանի և Արտուշ Արզումանյանի նման փառահեղ զի նվորականները… Պատմությունը մեր աչքի առաջ «կեղ ծվում» է, իսկ մենք միամտորեն պատվից ու արժանա պատվությունից ենք խոսում ու իրական

Ազգային հերոսներին անգամ «զր կում ենք» իրենց հասանելիք կոչումներից… Հ.Գ. Եւ տեղին է հիշել Հաբաստանի ժողովրդական արտիստուհի Գալյա Նովենցի փառահեղ խոսքերը` «Կեղնի մե օրըմ, օր վերևից տեսնիմ, թե էս աշխարհն ընչի է սպես ծուռ»… Ննջեք խաղաղությամբ Ազգիս հերոսներ…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *