Արցախյան 1-ին պատ երազմում ջախջ ախվելուց անմիջապես հետո ադրբեջանն իր հասարակությանը սկսեց սնել հայա տյացությամբ։ Մենք շատ հաճախ ծաղ րում էինք նրանց այդ դրսևորումները, բայց … Արամ Գևորգյան

Արամ Գևորգյանը գրում է. Բեմադրած պատ երազմում գուցեև մենք պար տվեցինք, սակայն մեր հասարակությունը, որպես այդպիսի, շատ ավելի վաղուց էր պար տվել։ Արցախյան առաջին պատ երազմում ջախ ջախվելուց անմիջապես հետո ադրբեջան իր հասարակությանը սկսեց սնել հայա տյացությամբ։ Մենք շատ հաճախ ծա ղրում էինք

նրանց այդ դրսևորումները, մեզ երևակայում էինք քաղաքակիրթ և հայրենասեր, սակայն արդյունքում Հանրապետության հրապարակում «հայը» կանգնեց և ասաց, որ Շուշին ադրբեջանական ա, ոչ թե թուրքը։ ՀՀ ԱԺ պատգամավորն ասաց, որ Քարվաճառը երբեք էլ մերը չի եղել, ոչ թե միլի մեջլիսի։ Շարքային և ոչ մի ադրբեջանցուց երբևէ չլսեցինք՝ «դե լավ, էտ միշտ էլ հայերի հողերն ա եղել» արտահայտությունը, չլսեցինք «մենք հայերի հետ

միշտ էլ լավ ենք ապրել» ող որմելի ձևակերպումը։ Ադրբեջանցիները մանկապարտեզից հային սպ անել էին սովորում, մեզ մոտ թուրքին սիրել էին քարոզում։ Հայ աղջիկները սիրահա րվում էին թուրքական սերիալի հերոսներին, իսկ ադրբեջանցի աղջիկները իրանց դրոշով փաթաթված հայկական դրոշն էին վա ռում։ Մենք երբեք էլ պաշ տոնական

հաղորդագրություններում թուրքին թշ նամին չանվանեցինք, հասարակության մեջ այդ տերմինը չներարկեցինք, մինչդեռ նրանք մեր մասին միշտ այդպես էին արտահայտվում։ Որոշ լևոնական «առաջադեմ» թափթ փուկներ ցա վակցություններ էին գրում իրենց թուրք ընկերներին ինչ որ աղ ետների և զո հերի հետ կապված, մինչդեռ 1988-

ին՝ Սպիտակի երկր աշարժի ժամանակ, Նախիջևանից եկող հայկական գնացքի վրա թուրքերը սպիտակ ներկով գրել էին «Շնորհավորում ենք»։ Երբ դաշնակցականները ջա հերով երթին ընդառաջ թուրքիայի դրոշն էին այ րում, «առաջադեմ» լևոնականները վայ նասուն էին բարձրացնում համացանցում և ոստիկանության

ուշադրությունը հրավիրում «հարևան» երկրի դրոշն այ րողների վրա։ Է մի լևոնական էլ ժամանակին նիկոլն էր։ Ու այդպիսին էլ մնացել ա։ Պարզ ա չէ՞, որ նույն արժեքների կրողն էլ նա էր։ Մենք մեր ծոցում տաքացրեցինք էն օ ձերին, ովքեր էսօր ուր անում են ամեն բան. Արցախը, Շուշին, հայրենիքը, զո հված տղերքին։ Ան ասելի դժ վար ա ապրել մի հասարակության մեջ, որտեղ խմելու ջրի խնդիրն

ավելի վեր են դասում, քան զո հված զի նծա ռայողին, որտեղ իրենց փառատոններն ավելի կարևոր են համարում, քան զո հված տղերքի մեդալների մարդավայել հան ձնումը։ Ան ասելի դժ վար ա ապրել մի հասարակությունում, որի կեսը թր քացած ա։ Փողոցում քայլելիս իմ աչքին ամեն երրորդը նիկոլ ընտրող ա երևում։ Սակայն մենք թուրքին զի ջելու հայրենիք չունենք, մեր հողից բացի ուրիշ հող չունենք։ Տղերքը չծն կեցին թուրքի առաջ, մենք առավել ևս ընկ րկելու իրավունք չունենք։