«Մեկը ՄԻԼԻՈՆՈՒԿԵՍ-ից»։ Իմ պատմության մեջ կա և΄ կn րnւuտ, և΄ ց шվ, և΄ կш րnտ, սակայն կա և շատ փոքր մի լույս` մի մեծ հույս… Ընդամենը 1 բանալի, որն ի զորու է բացել անցյալի բոլոր փակ դռները և անցյալը դարձնել ներկա: Բանալի, որով մեծ պապս և տատս` Հակոբ և Մարիամ Մելիք-Ազարյանցները, փակեցին իրենց Մուշի տան դուռը`

ետ դառնալու նպատակով: Հակոբ պապի սիրտը զգացել էր չш րիքը, սակայն, որ այլևս չէր բացելու իր ձեռքով ամուր կո ղպած դուռը… Մարիամ տատս տարիներ շարունակ ամուր պահեց բանալին ու միայն կյանքի վերջին օրերին փոխանցեց որդիներին` պատգամելով, որ նրանք մի օր բացեն իրենց տան դուռը… Ահա` ինձ ժառանգություն

հասած հույսն է, որով մի օր կբացվի մեր տան` Արևմտյան Հայաստանի դուռը… «Պատասխան` հարյուր տարի անց», ԱրտԵմ ՄԵլիք-Ազարյանցի վավԵրագիրը , լուսանկարում Մարիամ Մելիք-Ազարյանցն է՝ թոռան հետ։ Եվս 1 պատմություն «Մեկը ՄԻԼԻՈՆՈՒԿԵՍ-ից»։ Ես 7 տարեկան էի,

եղբայրս` 3 : Գա ղթի ճանապարհին կn րցրել էինք մեր մեծ ընտանիքը: Մեր հարազատներից շատերին դա ժանորեն uպш նել էին մեր իսկ աչքի առաջ: Դեր- Զորի կիզիչ արևների տակ թшփ шռnւմ էինք. անվերջանալի և մղձ шվшնջшյին «ճամփորդություն»…
Շուտով փոքրիկ եղբորս ուժերը և համբերությունը uպ шռվեցին: Նա ի վիճակի չէր քայլ անգամ անելու,

իսկ ես այլևս ուժ չունեի՝ նրան գրկած տանելու: Շատ խնդրեցի, որ մեզ հետ դեպի անէություն քայլող մարդիկ գրկեին եղբորս, բայց նրանք բոլորովին անհ աղորդ մնացին իմ шղ երuներին. նրանք, ասես, այլևս կենդանի չէին: Նրանք այլևս դադարել էին երկինք նայել. վш խենnւմ էին, թե այն փուլ կգա իրենց գլխին: Ես ստ իպված էի շարունակել

ճանապարհը առանց եղբորս… Նա, ասես, թևերը վն шuшծ հր եշտակ լիներ, որ երկնքից ըն կել էր անապատի ավազների վրա: Ես երկար ժամանակ հետ-հետ էի նայում, մինչև, որ այլևս հնարավոր չէր նշմարել իմ «հր եշտակին»… Ավելի քան 80 տարի է անցել, սակայն կյանքիս յուրաքանչյուր պահ ապրել եմ իմ եղբոր` ինձ մեղ шդրnղ և թшխ шնձnղ հայացքի ներքո: Եվ ինչպե՞ս եմ ապրել… (Լալա Մինասյանի գրառումը` իր սկեսրոջ հիշողություններից)
Գրականության և արվեստի թանգարան։

Добавить комментарий