Կարին Տոնոյանը գրում է. Իշխանության ցի նիզմի հերթական դրսևորումը. «…Եվ ուզում եմ ասել, որ սեպտեմբերի քսանմեկին Երևանի Հանրապետության Հրապարակում տեղի է ունենալու մաս շտաբային և գունագեղ տոնակատարություն, և այն, իհարկե, 1- ին հերթին նվիրված է լինելու Հայաստանի

անկախության, անվտա նգության, ինքնիշխանության ու Արցախի համար իրենց կյանքը զո հած մեր նա հատակների հի շատակին»։ Ես գիտեի, որ կա հոգու ց ավ, սակայն չգիտեի, որ կա մտքի ցա վ, ար յան ցա վ և ատ ելության ցա վ…. Այս մարդը բացահայտ ծաղ րում է նախ մեզ՝ որդիներին կոր ցրած ծնողներիս, և ստ իպում, որ երակներումս ար

յան փոխարեն ատ ելության լե ղի հոսի, որ զր կվենք մարդկայնորեն դա տելու կարողությունից, որ հոգիներս երազի անգամ դժ ողքի մասին, բայց ոչ այսպիսի նվ աստացման, այսպիսի անճարության, ազգային այսպիսի անարժան ապատիվ կեցվածքից տառ ապելու մասին: Դուք՝ հայրենիքը դա վադիր պատ երազմով նվիրաբերածներդ մեր զո հված

զավակների հիշ ատակին «գունագեղ» տոն եք նվիրում, մեզ նորից խել ագարության հասցնում, մենք էլ մեր հերթին նվիրում ենք այն ձեր բոլոր դժ բախտ զավակներին, ում հայրերի խղ ճի վրա է մեր զավակների անմեղ ար յունն ու Հայրենիքի կոր ստի մեծագույն մե ղքը: Ես ձեր զավակներին չեմ մաղթում ոչ մա հ և ոչ էլ ց ավ, չէ, մաղթում եմ միայն, որ 100 տարի ապրեն և 100 տարի ամեն

վայրկյան հիշեն, որ իրենք մարդաս պանների և ազգադ ավների զավակներ են: Մաղթում եմ, որ ձեր զավակները այդ բոլոր տոնակատարություններին լիաթոք մասնակցեն և իրենց ձեռքի գինու բաժակի մեջ միշտ տեսնեն և զգան իրենց հայրերի հե ղած ար յան համը: Մաղթում եմ, որ հարյուր տարվա մեջ 100 երկիր և տուն փոխեն և այդպես էլ

չկշտանան երբեք և չհասկանան հայրենի տան ու Հայրենիքի հարգը…. Ոչ մեկը չհամարձակվի այլևս խոսել մեր որդիների մասին կամ նրանց հի շատակին որևէ տոն նվիրել, նրանք ոչնչով ձերը չեն, նրանց ոտքերի փոշին անգամ ձերը պատվից ու

գիտակցությունից կիլոմետրերով վեր ու վեհ է:
Այսուհետ խոսելիս կտաք միայն այն նահ ատակների անունները, ում ծնողները ձեզ կտան այդ իրավունքը: Չհամա րձակվեսք խոսել բոլորի անունից, չհամա րձակվեք և չհամա րձակվեք:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *