Արամ Գևորգյանը գրում է. Եգիպտոսի հյուրանոցի անի մատրորներն ամեն անգամ ինձ տեսնելիս ասում էին՝ իրիկունը դիս կատեկա կա, չե՞ս գալիս։ Ամեն անգամ ասում էի՝ չէ։ Յոթ օր, օրը երկու անգամ նույն հարցն էր հնչում և նույն պատասխանն էի տալիս։ Էն որ արդեն ասում էին՝ էս ինչ անհ

ավես տղայա։ Բայց դե հո կյանքս չէի պատմելու։ Իհարկե կարայի լավ էլ գնայի, լավ էլ տժ ժայի, ըտեղ էլ հայերն առանձնապես շատ չէին, սակայն ես ինքս ինձ չէի հարգի դրանից հետո։ Այժմ նայում եմ նիկոլի փարթիից դժ գոհող էն «ս գավորներին», ովքեր ասում էին՝ «դե օքեյ ա, թող գինու փառատոն էլ նշեն, Վարդավառ էլ, հունիսի

մեկն էլ», իրանք էլ առիթները բաց չէին թողնում կա յֆավատ լինելու, և հիմա վդ ռուգ պահ անջում են, որ հարգեն իրենց վի շտն ու փարթի չանեն… Կներեք էլի, իսկ գուցե լռեի՞ք։ Ես կարամ պահ անջեմ, որ փարթի չանեն, որովհետև գինու փառատոններից սկսած ես քր ֆում եմ էդ սրբապի ղծներին, որովհետև գիտեի, որ էդ փառատոնը

հետո դառնալու ա հունիսի մեկ միջոցառում, հետո՝ Վարդավառի փարթի, հիմա էլ՝ գունագեղ միջոցառում… դուք էդ ժամանակ կե ղծ բարեպա շտ էիք խաղում, հիմա ինչի՞ եք վր դովվել։
Կարա պահ անջի էն ծնողը, ով նեղ վում ա բարձր երաժշտությունից, բարձր հրավա ռություններից, կարա պահ անջի էն ծնողը, ով վի շտը մի կողմ

դրած տգ ետ հանրությունից պահ անջում էր, որ հարգեն տղերքի հիշ ատակը։ Սակայն դուք, որ զվարճանալու ոչ մի առիթ բաց չեք թողել, միշտ էս իշխանությունների գովքն եք արել և ողջունել դրանց սրբապի ղծ քայլերը, կարծում եք իրավունք ունե՞ք ինչ որ բանից դժ գոհելու և ինչ որ բան պահ անջելու։ Եսիմ։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *