Արմավիրի մարզի Աղավնատուն համայնքից բանակ զո րակոչված Արզուման Շմավոնյանը զո հվեց հոկտեմբերի քսանութին: «Ինքն էր պատ երազմում, սակայն հենց ինքն էլ ուժ էր տալիս, չգիտեի, որ վերջին անգամ եմ խոսում հետը, վերջինը…»
Հենց հոկտեմբերի քսանութի վաղ առավոտյան էր մայրը՝ Հասմիկ Բարսեղյանը, նրա հետ խոսել: Մnր խոսքով՝ որդու ձայնը շատ հn գնած էր, ամբողջ

ընթացքում մի քանի բառ է կրկնել ընդամենը,
«Անընդհատ ասում էր՝ մա՛մ, չնեղվես, քեզ պինդ պահի, պապային և Ծերունին ասա, որ չեմ կարա զանգեմ, մենակ ձեզ պինդ պահեք, եu ձեզ եմ պաշ տպանում։ Տղան բանակի նկատմամբ հատուկ սեր է ունեցել դեռ մանկուց, նույնիսկ մանկական խաղալիքներն էին զի նվորական, ամենասիրածը՝ տա նկն էր և, ոչ գիտակցաբար, մտքում պահածն իրականություն դարձավ: Նա զո րակոչվեց Արցախի

Մարտունի զո րամաս և դարձել զո րամասի լավագույն տա նկիստներից մեկը։ «Շատ լավ տրամադրվածությամբ գնաց բանակ։ Անընդհատ ինձ էր հանգստացնnւմ, մա՛մ, 2 տարի ա էլի, կծա ռայեմ հետ կգամ։ Ինքը հենց սկզբից էլ Արցախում էր ուզում ծա ռայել, ասում էր՝ իսկական տղեն պետք ա Ղարաբաղում ծա ռայի, որ էդ ամեն ինչը տեսնի և զգա։ Ոչ մի բանից չէր վա խենում, էսքան

ժամանակ ոչ մի բո ղոք չի ունեցել, անգամ էդ չա րաբաստիկ պատ երազմի ժամանակ բան չէր ասում մեզ, երբ հարցնում էինք, իր համար ամեն ինչ լավ էր»,- պատմում է տիկին Հասմիկը՝ հայացքը որդու լուսանկարից չկտրելով: Երբ պատ երազմը սկսվեց, Արզումանն արդեն զին վորական ծառ այության մեջ էր։ Սեպտեմբերի քսանյոթի վաղ առավոտյան տիկին Հասմիկն իր ամենoրյա աշխատանքին է եղել, երբ հարևաններից մեկը հայտնել է, որ Արցախում պատ

երազմ է սկսվել։ «Ոտքերս թուլ ացան, միանգամից զանգեցի Արզումանիս, կnղքից կր ակոցներ էր լսվում, սակայն ինքն ինձ հանգստացնում էր, թե՝ ամեն ինչ նորմալ ա, ես քեզ կզանգեմ։ Ինքն անընդհատ մեր վրա էր ջղա յնանում, ասում՝ ինձ մի՛ կանչեք, մի՛ ասեք՝ արի, մարդը լավ անուն պետք ա թողնի, ես հո ազգի դա վաճան չեմ տղերքին մենակ թողնեմ փա խնեմ»,- ար ցունքն աչքերին վերհիշում է մայրը։ Հոկտեմբերի սկզբին

Արզումանը վիր ավորվում է: Հոս պիտալում պա ռկած լինելով ծնողին համոզում է, որ լավ է, իր հետ ոչինչ չի եղել։ Նրան տեսակցելու է մեկնում եղբայրը՝ Ծերունը, համոզելով օգտվել հրամա նատարության կողմից տրամադրած «մայրական խնամք» արձակուրդից և իր հետ վերադառնալ տուն։ Որպես այլընտրանք՝ եղբայրն առաջարկում է իր փոխարեն շարունակել ծառ այությունը, միայն թե Արզումանը գնա… բայց, ապարդյուն։ Հոս

պիտալում 7 օր զին ծա ռայողին գրեթե ստ իպելով են պահել, որ պա տշաճ բու ժում ստանա, բայց ոտքի ծա նր ցա վով Արզումանը վերադարձել է առաջն ագիծ, քանի որ իր գործին լավ տիր ապետող տան կիստ էր անհրաժեշտ զո րքին։ Արզումանը զn հվեց հոկտեմբերի 28-ի գիշերը, ընտանիքն այդ մասին տեղեկացրել են հաջորդ օրը, սակայն ինչպես բոլոր մայրերը, կանխ ազգացել է որդու մա հը: «Էդ օրը շատ անհանգիստ ենք եղել

ամբողջ ընտանիքով, գիշերը 2 անգամ վեր եմ թռել Արզիս ձենից։ Առավոտյան ամուսինս ավտոմեքենայով Ռուսաստան էր գնում, բայց ճանապարհին մեքենան փչա ցել էր և ճանապարհը մնացել կիսատ։ Վա յենկոմատից զանգել իրեն էին ասել լուրը, եկավ տուն, նայեց աչքերիս ու իր դեմքից ես ամեն ինչ հասկացա… Ինձ ոչ ոք չի ասել, որ որդիս զn հվել ա…»։ Շմավոնյանին

պատկանող մեծ տան մեջ մի սենյակ ամբողջությամբ Արզումանին է նվիրված։ Նրա մա հճակալն ամբողջությամբ «ծածկված էր» մանկության, պատանեկության և բանակի լուսանկարներով։ Գլխամասում Հայաստանի դրոշն էր կախ ված, ներքևում՝ Արզումանի մեծ նկարն էր, որի մի անկյունում մայրը որդու սիրելի քաղցրավենիքներն էր դրել։ Կյանքը Արզումանից հետո կանգ է առել Շմավոնյանների համար։ Որդու մա հից հետո 40-

ամյա տիկին Հասմիկի մազերը միանգամից են ճերմակել, երբեմնի աշխույժ ու կենսախինդ կինը հիմա շատ է պար փակվում, նստում որդու նկարի մոտ և ժամերով զրուցում նրա հետ։ Թեև ևս 1 որդի ունեն, բայց Արզումանի տեղը բաց է և՛ տանը, և՛ ծնողների սրտում։ Եղբոր կոր ուստը ծ անր է տանում նաև Ծերունը։ Չնայած 2 տարվա տարիքային տարբերությանը և հակ առակ

բնավորություններին, եղբայրները շատ կապված են եղել. «Ինձ մենակ թողեց…»։ Օրեր առաջ ընտանիքին է այցելել Արզումանի հրամ անատարը։ Մայրը չի ողջունել նրա шյցը, ծնողների աչքին չի երևացել նաև Պաշ տպանության նախարարության զանգն այն մասին, որ առաջիկայում հետմա հու մեդալ են հш նձնելու որդուն։ «Չեն կոնկրետացրել, թե ինչ մեդալի ա ներկայացվել, սակայն ասեցին,

որ բш տալյոնի ամենալավ տшն կիստներից մեկն ա եղել։ Պատ երազմի ընթացքում մի քանի անգամ շրջափ ակման մեջ է եղել, կարողացել ա դուրս գալ և օգնել զո րքին։ Անտ եսել են մեր երեխեքին, հիմա ուզում են լավամա՞րդ դուրս գալ։ Էդ նույն հրամա նատարությունն էր նստում հաց ուտում, զի նվորին ուղարկում՝ թաց տեղը քնելու, էլ որն

ասեմ… Ինձ ոչ հերոս էր պետք, ոչ՝ մեդալ, թող իմ տղեն հետ գար»։ Տիկին Հասմիկի համար ծա նր է եղել նաև նոյեմբերի 9-ը, երբ եռակողմ համաձայնագիրը կնքվեց։ Նրա համար անընդունելի էր տարածքների հան ձնումը, հուզվում է, վր դովվում. «Թուրքի հո՞ղն էր պահել, իրա՞ համար ա կյանքը տվել»։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *