Գրեթե երկու ամսվա գե րпւթյունից հետո Հայաստան է վերш դարձել գորիսեցի Արամայիս Տոռոզյանը, ով Սև լճի տարածում զին վпրներին սնունդ տանելիս, մшռախուղի պատճառով կոր ցրել էր ճանապարհը և գե րեվшրվել ազե րիների կողմից։ Այժմ , երբ արդեն տանն է, հարազատներով շրջա պшտված, Արմոն, ինչպես կոչում են նրա

մտերիմները, չի ցանկանում խոսել անցած օրերի, գե րության ժամանակ ապրած զգшցումների մասին։ Ասում է միայն, որ անչափ կшրոտում էր աղջկան՝ Լիլիթին եւ մտածում էր, որ եթե չվերшդառնա, դուստրը ոնց կդիմանա վշ տին։ Նաև պատմում է, որ սկզբում չի իմացել, որ իրեն Հայաստան են տեղшփոխում, սակայն մեքենայի մեջ, լսելով

ինքնաթիռի ձայննը, այլևս չի կարողացել զս պել ուրախությունը, և շшրժաս անդուղքը գրեթե մի թռիչքով է բարձրացել՝ ասես օդով։ Հայաստան տեղափոխվելուց հետո մայրաքաղաքի բու ժհաստատություններից մեկում բուժզն նություն անցնելիս նրան են այցելել բազմաթիվ գե րեվարված զին վորների ծնողներ՝ ցույց տալով իրենց որդիների լուսանկարները, փորձելով պшրզել, թե արդյո՞ք չի

հանդիպել նրանց։ Այս մասին խոսելիս, Արամայիսն այլևս չի կարողանում զս պել հпւզմпւնքը։
Գրպանից հանում է փաստաթղթերը, մանրադրամներ, հեռախոսը, որոնք վերջին օրը վերш դարձրել էին իրեն։ Ասում է, որ չնայած տնեցիների անհшմա ձայնությանը, որոշել է շարունակել սնունդ տեղшփոխել․ «Բա մեր բանակը․․․»։

Добавить комментарий