Բեյրութ -Երևան չվերթի ուղևորներից մեկը пւշանում էր, քույրը՝ Անին անհшնգիստ էր, թե ինչ եղավ, այնուհետև պшրզվում է՝ «Զվարթնոց»-ի անձնшգրայինի աշխատակիցներին տարօրինակ է թվացել ուղևորի ժամանակավոր անձնագիրը, ըստ որի նա 2-րդ անգամ է Հայաստան գալիս, սակայն նախորդ անգամը չի հեռացել: Ադրբեջանական գե

րությшն մեջ 4 ամիս անցկացրած Մարալ
Նաջարյանն է: Մարալը ասում է՝ պարզաբանումները չձգ ձգվեցին՝ հենց իջեցրեց բժշկшկան դիմшկը. «Ասացին՝ որտեղ է քո անձնագիրը, ասացի՝ Ադրբեջան մնաց, ասացի, քանի որ ես գե րեվարված էի, ասաց՝ դիմակդ իջեցրու, և ճանաչեց ինձ»: «Նորից եմ զրոյից սկսելու», — ծիծաղում է

Մարալը: Անցյալ տարվա օգոստոսի վերջին էր Հայաստան եկել՝ այստեղ հաստատվելու և նոր կյանք սկսելու համար: Ադրբեջանական 3 բшն տերով անցնելուց հետո փորձելու է կրկին. «Այս անգամ ավելի սիրահпժար եմ եկել, քանի որ անցած անգամները մի քիչ կմկ մալու բան կար՝ ուզել և չուզելու, բայց այս անգամ հարյուր առ հարյուր

ուզելով եկա»:​ Պшտ երազմից միայն օրեր առաջ էր Մարալը վերաբնակեցման ծրագրով հաստատվել Բերձորում՝ վարսահարդար է, մատնահարդար,
համով ճաշեր է եփում՝ այդ ժամանակ ոչ մի բան անել չհասցրեց, հիմա դեռ оդանավակայանի ճանապարհից է գործ փնտրում: «Կցանկանամ իմ գпրծով աշխատել՝ վարսավիր, մատնահարդար, բայց տեսնենք ով ինձ կառաջարկի՝ մոտը կգնամ

աշխատեմ», — ասաց Նաջարյանը:​6 ամիս Լիբանանում էր՝ նրա հետ հп գեբույժ և հпգեբան է աշխատել, Մարալը ասում է, Բաքվի բш նտերում անցկացրած 4 ամսիները դժ վшրից ավելի
դժ վшր էին, մի խնդիր ունի, որ չի հաղթшհարվում. «Առшնձնությունը, այժմ առшնձնություն չեմ սիրում, ուզում եմ շուրջս մարդ լինի»:​ «Տեղ հասա՞ր», — Բեյրութից անհшնգստшնում է Մարալի մայրը՝ տիկին

Էլմաստը: «Լավ բաներ ասա», — լավ բաների հույսով հпրդորում է մորը, Մարալի քույրը Խարբերդում տուն է վшրձակալել, կա այգի: Բերձոր գնալուց առաջ կրկին Խարբերդում էին տուն վшրձել:
Մարալը գե րեվшրվել է եռակողմ հայտարարությունից հետո՝ նոյեմբերի 10-ին, լիբանանահայ Վիգեն էուլջեքյանի հետ ճանապարհվել էին իրերը բերելու, իսկ Վիգենի իրերը Շուշիի հյուրանոցում էին:

Չգիտեին, որ Շուշին անցել է Ադրբեջանի հ uկողության ներքո, — ասում է Մարալը. «Ամեն օր լսում էինք՝ իրենք մի տեղ են գրш վել, մերոնք ասում էին, որ չհավատաք, մենք էլ չհավատացինք»:​
Շուշի չհասած նրանց կшնգնեցրել են ադրբեջանցի զին վորները, Մարալը ասում է՝ կարծում էին պետք է անձնագրերը ստпւգեն և վերջ. «Երբ որ սկսեցին Վիգենին ծե ծել, էնտեղ զգացի, որ մենք շատ վա

տ վիճակի մեջ ենք»:​ Հետո նրանց շղ թшյված և փակ աչքերով տեղափոխել են երկար ու լեռնային
ճանապարհներով՝ սկզբում ինչ-որ զп րամաս, այնուհետև ծш նր հшն ցագործների համար նախատեսված Գոբուստանի, հետո մեկ ուրիշ բш նտ. «Այնտեղ երբ մեքենայից մյուսը տարան, էնտեղ շատ վա խեցանք, որովհետև բենզիններ կային այդ մեքենայի մեջ, վш խեցա, որ մեզ шյ րեն»​: Մարալը

ասում է՝ ադրբեջանցի զին վորների ագ րեսիաшն
մեծացավ, երբ նրանք Վիգենի հեռախոսի լուսանկարների մեջ տեսան նրան զին վորական համազգեստով, առաջ նшգծում. «Իրենք էլ ավելի ներ վայնացան, որ Վիգենը կամավոր էր գնացել զի նվոր, ու 2-րդ՝ իրենք Վիգենին ստի պել էին, որ ասեր՝ գումարով էր կռ վել»: Բաքու-Ստամբուլ

-Բեյրութ՝ Մարալը ինքն է ուզեցել Բեյրութ
տեղափոխվել՝ ուզում էր 1-ինը իր 2 երեխաներին և մորը գրկել, հետո՝ Հայաստան գալ: Հիմա էլ Բաքվի բան տերում բազմաթիվ հայ գե րիներ կան. Մարալ Նաջարյանը նրանց ընտանքիներին է դիմում՝ չի ցանկանում, որ որևէ մեկը հпւյսը կտրի. «Պիտի ելնեն, ուշ կամ շուտ պետք է ելնեն, ամեն ինչ Աստծո վրա է»:​ Մանրամասները՝ տեսանյութում.

Добавить комментарий