Արամ Գևորգյանը գրում է. Բարսեղյան Սեյրանը Երևանից էր, Ֆիզկուլտ ինստիտուտում էր սովորում։ Ուսումը կիսատ թողնելով զո րակոչվում է բանակ։ Մադաղիսում էր ծա ռայում։ Սեպտեմբերի քսանհինգին Սեյրանենց ջո կը բարձրանում է Թալիշի դիր քեր մար տական հերթապահության։ Երկու օր

անց սկսվում է պատ երազմը։ Ասում են՝ Թալիշի պաշ տպանական գծի ճեղ քումը եղել է հենց այդ՝ 156-որդ մար տական դիր քից, որտեղ եղել է Սեյրանն իր վեց համածա ռայակիցների հետ։ Առաջին մար տն ընդունում են նրանք և համառ դի մադրություն են ցույց տալիս թշ նամուն։ Սեյրանը

ոտքից վիր ավորվում է, սակայն չի նահ անջում։ Նրանց ջո կից ոչ ոք չի նահ անջում։ Սեպտեմբերի երեսունին, անհավասար մար տում զո հվում է Սեյրանը։ Նրանց յոթ հոգանուց ջո կից ողջ է մնում միայն մեկը…. Սեյանի ԴՆԹ-ն հաստատվում է

2021 թ-ի հունիսի քսանմեկին, չնայած, որ դեռևս 2020 թ-ի նոյեմբեր ամսից տղայի դ ին եղել է Մեծամորի դ իահեր ձարանում… Սեյրանը քսանմեկ տարեկան էր։ Հետմա հու արժանացել է ԱՀ «Մար տական խաչ» 1-ին աստիճան մեդալի։
Հավերժ փառք քեզ, ախպերս։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *