Արմեն Դանիելյանը գրում է. Երբ ինչ֊որ մի հար բեցող ոչն չություն իրեն իրավունք է վերապահում Հանրապետության հրապարակում բարձրախոսով հայհ ոյել մարդկանց… տրամագծորեն հարց է առաջանում` այ, փա լաս, դու ով ես, կամ քեզանից ինչ ես ներկայացնում, որ վիր ավորում էիր

ցա վի մեջ տան ջվող մի ողջ ժողովրդի… այ, անբա րոյական, էդ ում արժանապատվությունն էիր ուզում «տր որել», երբ հայհ ոյանքդ ակամայից լսելի դսրձավ մեր մայրերին, կանանց և աղջիկներին… էդ ում պատվի հաշվին էին քաղաքականություն «խաղում»… մե՞ր, մեր զո հված տղաների՞, նրանց

ս գավոր ծնողների՞… չի ստացվի… Դուք կարող եք ինձ գնդակահ արել, սակայն երբեք չեք կարող ստ իպել վերապրել անցյալը… Հ.Գ. Մի ստ ահակ գրառմանս տակ փորձել էր արել ինձ «նախշել»` մեղ ադրելով ժամանակին Հանրապետական կուսակցության անդամ լինելու մեջ… ուզում եմ այդ

ստ ահակին պարզապես ասել… դուք ճանաչում ե՞ք Հանրապետական կուսակցության հիմնադիր Աշոտ Նավասարդյանին, երևի չեք ճանաչում, դուք լսել ե՞ք Վազգեն Սարգսյանի մասին, թե պարզապես խուլ ու համր եք, գուցե նաև կու յր եք, իսկ Անդրանիկ Մարգարյան մարդ տեսակից տեղյակ ե՞ք, թե չեք էլ

լսել… Լավ, դուք գոնե լսել եք Նժդեհի մասին, թե էլի անտեղյակ եք… Նժդեհյան գաղափարախոսությունը հայ մարդու համար բոլոր ժամանակներում եղել է և կմնա ուսանելի և պատվաբեր… ու ոչ մի փողասեր գեղցու չի հաջողվի «արա տավորել» այն ինչը ստեղծել են Աշոտ Նավասարդյանը, Վազգեն Սարգսյանն ու

Անդրանիկ Մարգարյանը… Եվ ցա վալիորեն նրանք 3 էլ չկան… երեքն էլ վաղամ եռիկ են… խորհելու մի մեծ առիթ… իսկ նրանց ստեղծածն «արատ ավորելու» համար մի գեղցի կա, որ անի ծվեց ու այդ անե ծքով «ապրելու է»` կրելով մեր ժվածի անպա տվաբեր տիտղոսը… Բարի լույս հայս ու Հայաստանս..

Добавить комментарий