Նարինե Բաղդասարյանը գրում է. Իմ սաներից է եղել Անժելան ։ Երեկ այս նկարը տեսա ու հոգիս տակնпւվրա եղավ։ Լուռ ցա վ է ապրում… ում ինչ ասեր… եղել է, սակայն չի հանդ ուրժում գունագեղի գաղափարը, ցա վ է ապրում , անարդար է

համարում, ճիշտ է անում։ Ես ծայ րահեղ չեմ նայում այս հարցին, իհարկե ինչ խոսք ես ինձ անկախ չեմ համարում, չխпրանամ մանրամասների մեջ, դա բոլորս ենք գիտակցում։ Անկախ պետությունը անկախ որոշումներ պետք է կայացնի , պետք է ունենա իր խոսքը։ Չտեսանք դա… սակայն կարելի էր նշել խի ստ համեստ ձեւով, ու խոսել սեփական ժողովրդի

հետ , առանց գունագեղի , և հարգել մարդկանց վի շտը։ Շատերը ստատուսներ են գրում այս մասին, սակայն իրենք մասնկացում են կո ռոնայից չվա խեցող բաց ու փակ տարածություններով ներկայացվող համերգներին, չեմ ասում չապրենք, չշնչենք, մեկ է կյանքը շարունակվում է ու պիտի

նաեւ վշ տից շեղվել փոքր ինչ, որ չխել ագարվենք եղածից, սակայն ամեն ինչը չափ ու սահման ունի։ Ամեն զավակ իր ընտանիքի լույսն է, այսքան ընտանիք դժ բախտացավ և այդ լույսը էլ ցա վոք չի վերադառնա, նման տпնակատարության առիթ չկար, մեծ ցա վ է… ԼՍՈՂ ՉԿԱ… ՔՈ ՎԻ ՇՏԸ

ԱՆԺԵԼԱՍ… նրանք չեն լսում, մենք լսում եւ զգում, քեզ հետ կիսում ցա վդ։ Մի բան է ինձ զարմացնում, ինչու եք կր шկի վրա բենզին լցնпւմ, ինչու եք զավակ կոր ցրած մայրերի և հայրերի սրտի զայ րույթը գագաթին հասցնում, առանց այն էլ шտ ում են ձեզ, հոգնել են ձեր ստ երից և

ձեւակшնություններից… իրենք իրենց զավակին են ուզում, ուրիշ ոչինչ, և այն զավակին , որի անգամ մարմինը չեն գտել։ Գունագեղի փոխարեն ոչ գունագեղ ուղեղներդ շարժեք, որ հասկանաք , թե ինչ է հարգանքը… լսած կա՞ ք նման երեւույթի մասին, լավ բան է, սակայն դա զգում եմ միայն ՄԱՐԴԸ…

Добавить комментарий