Արմեն Դանիելյանը գրում է. Դարերով կանգուն մնաս անկախ Հայաստան… Անցել է 30 տարի և ես այսօր ար ցունքներս կոկորդումս խեղ դելով մտածում եմ Հայաստանի անկախացման բացառիկ պատմական նշանակության, հայոց պետականության կայացման, համազգային նվիրական նպատակների իրականացման մասին… Ինչ է մնացել մեզ:

Ընդամենը մի փոքրիկ հողակտոր, որտեղ հայ ժողովուրդը փորձում է գոյ ատևել ու պահպանել իր ազգային ինքնուրույնությունը և արժանապատ վությունը, մեր ազգային բարքերը և ավանդույթները: Ես կրկին ուզում եմ տեսնել այն հզոր ուժը, որը համախմբում է մեզ վտ անգի պահին, թշ նամու դեմ պայ քարում միասնական ուժով ու միասին ենք

փչելու հաղթանակի շեփորը… Երանի մեզ և մեր զավակներին, որ տեսնելու ենք Անկախ Հայաստանի հաղթանակները… իսկ այդ հաղթանակի գաղ տնիքը համախմբվածության, հավատքի մեջ է:
Մեր ուժը, մեր միասնության մեջ է: Ու հասկանում

եմ վերստին՝ որքան շատ եմ սիրում իմ պապերի հանգրվան 30֊ամյա փոքրիկ Ակախ և Անվախ Հայաստանը: Եռաբլուր ունեցող երկիրը չի կարող գոյություն չունենալ, չի կարող պա րտվել…
Մեծ խոնարհումս հանուն մեր երկրի նա հատակված ու ապրող հերոսների առջև…

Добавить комментарий