Տիգրան Սիմոնյանը գրում է. Ամբողջ համերգի ընթացքում աչքս չկտ րեցի վարչապետից ։ Նստած էր լուռ , մտահո գ , չնայած աչքը չէր թարթում բեմի վրա կատարվող իրադարձություններից , սակայն մտովի շատ հեռուներում էր , միայն իրեն հասանելի ։ Նայելով դեմքին , հասկանում ես , որ այս մարդն ամբողջությամբ զգում է այն բեռի ծա

նրությունը , որը կրում է ինքը , իր ուսերին ։ Ակամայից հիշողություններս ինձ տարան մեր ժվածի դարաշրջան ։ Ինչ — որ համերգի նստած էր Տաշիր Սամոյի կողքին և լսում էր չեչեն երգչուհու հայերեն կատարմամբ մի երգ ։ Տեսնելով նրա ‘ Հայաստանի Հանրապետության նախագահի ոգևորության աստիճանը , որը հմա յված լինելով երգչուհու գեղեցկությամբ , մոռանալով իր ով

լինելը , սկսեց ծնկներին թմբկահարել ։ Բա դեմքի հրճ վանքը ։ Եւ ես այդ պահին նորից մտովի ետ գնացի իմ մանկության տարիները , մեր գյուղի կլուբը և բեմից ելույթ ունեցող աղջիկներին սուլ ոցով դիմավորելը և ճանապարհելը ։ Այդ օրը մեր ժվածին տեսնողին չէր թվա , որ ՀՀ բյուջեն դատարկ է , բանակն էլ առանց զե նք , զի նամթերքի ։ Ահա , թե ով էր մեր ժվածը և ով է մեր կրկնակի , եթե պետք լինի եռակի և քառակի ընտրված վարչապետը ։

Добавить комментарий