Արա Արայանը գրում է. Շատ սինխրոն են գործում Ալիևը և »մեր» »ընդիմությունը»: Իխլամը ռուսական ինչ որ փախած թերթում է փորձում ինքնահաստատվել, ռև երանսներ է անում ռուսների նկատմամբ, սրան զուգահեռ »մեր» ընդիմությունը փողոցային պա յքար է խոստանում: Պարսիկներն էլ 2 օր է ինչ որ խաղիկներ են տալիս ազիկների

հետ: Եվ այս ամենի պատճառը հայ-թուրքական որոշակի հեռահար դի ալոգն է: Բոլորն անհանգս տացած են: Ոսկերչական նրբությամբ է գործում »տարածաշրջանային գրավ իտացիան»(սա իմ տերմինն է))): Հենց Հայաստանը փորձում է Թուրքիայի հետ հարաբերություններ հաստատել, ռուսները, պարսիկները և ազիկները արագ

վերադասավորվում ու կանգնում են մեկ գծի մեջ: Սակայն , ինչքան Հայաստանը սահուն դուրս գա այս բոր ենիների արանքից, այդքան նրանց բա խումը կդառնա անխու սափելի: Հայությունը լրիվ »չու ժոյ պ ախմել» է հայտնվել այս տա վրների արանքում, ոչ մի պատմական, մշակութային և ռազ մավարական դրդ ապատճառ չկար և չկա, մեզ

այդ »արանքում» մնալու համար: Սիրուն, քա շվում ենք մի կողմ, սկսում են իրար մեր ..ել:
Մանավանդ բոլորն էլ միմյանցից շան պես վա խենում են: Եթե մեր 5 րդ շարասյունը, պարսիկների, ազիկների և ռուսների հետ անհա նգիստ են, ուրեմն Հայաստանը ճիշտ ուղու վրա է…

Добавить комментарий