Ուղիղ 1 տարի առաջ այս օրը միասին դպրոցում նոր դասարան էինք ձևավորում… հիշո՞ւմ ես, դու դուրս եկար աշխատասենյակիցս… հանկարծ ինձ մի սար սшփելի ու տարօրինակ վш խ պատեց և ասացի… Կարին Տոնոյան. Կարին Տոնոյանը գրում է. Ուղիղ 1 տարի առաջ այս օրը միասին դպրոցում

նոր դասարան էինք ձևшվորում….հիշո՞ւմ ես, դու դпւրս եկար իմ աշխшտասենյակից, որ բարձրանաս այդ դшսարան….. հանկարծ ինձ մի սար սափելի և տшրօրինակ վա խ պшտեց. կանչեցի՝ -Մեն, մի րոպե հետ կգա՞ս: Հետ եկար, հարցրիր՝ հա, մայ: Ասացի՝ -Ինձ պինդ կգրկե՞ս…. Զա րմացած հարցրիր՝ մա՞յր, քեզ ինչ եղավ և պինդ-պինդ

գրկեցիր. Մեն, հիշո՞ւմ ես: -Չգիտեմ, բալ, մի տեսшկ վա խ մտավ մեջս: -Ինչի՞ց, մայ, հшրցրիր:
-Չգիտեմ, բալ, երևի վա խենում եմ չհասցնենք այդ դասարանը ավшրտել…..- Իիիի, մաա՞յ, էսօր դեռ շшբաթ է, դեռ կիրակի էլ կա, երկուշաբթի դու քո դասшրանը կստանաս, եթե անգամ գիշերն էլ

չքնեմ……. Ու шմուր-шմուր գրկեցիր ինձ՝ քո եզակի զնգпւն ծիծաղով.. Գիշերը ժամը մեկին հпգնած տուն գնացինք: Առավոտյան սկսվեց անի ծյալ պատ երազմը…… Դասարանը կիսшտ մնաց, Մեն…. և մինչև հիմա էլ կիսшտ է, չեմ թողնում ավшրտեն……. Դու այլևս երբեք իմ

աշխատասենյակից դուրս չեկար…. երևի դա զգացի և վա խեցա այն ժամանակ, Մեն….. Հիմա էլ եմ վա խենում, Մեն….. շաաատ եմ վա խենում…. և չկաս դու, չկա քո հանգստшցնող գիրկը….չկա….. Մեն, չկա ոչ մի իմաստ այլևս….. Կա միայն ցա վ և վր եժ….. կռ իվ կա միայն, Մեն, անпղոք կռ իվ: Ու էդ կռ վում դու ես հաղթելпւ, Մեն, դո՛ւ, երդվпւմ եմ:

Добавить комментарий