Լուսինե Հարոյանը գրում է. Սեպտեմբերի 26… 2020 թվական… Արցախի հարավ-արևելյան դիր քերից մեկում 2 զի նվոր ռեպ էին լսում… Երևանցի արև Տղերք էին, տասնութ տարեկան, իրենց մամաներին, քաղաքը և հարազատ բակերն ահ ավոր կարոտած… Տղերքը գիտեին, որ կռ իվ է

սկսվելու… Ու գիտեին, որ կանգնելու են իրար համար մինչև վերջ… Ռեպի մեջ բառեր կային` երբ ես մե ռնեմ, դր ախտ կգնա՞մ, թե՞ դժ ոխք…
Տղերքից մեկն ասաց ընկերոջը` տենաս, որ մենք մե ռնենք, ու՞ր կգնանք… Մյուսը պատասխանեց` ախպերս, էսքան բան ենք անում, պո ստ ենք պահում, մեր ընտանիքներիը և ընկերներին ենք

պաշ տպանում, երևի դր ախտ կգնանք էլի…
Տղերքը նայեցին իրար և զր նգուն ծիծաղեցին…
Հետո սկսեցին իրար պատմել, թե ինչ կանեն, երբ պատ երազմը վերջանա և իրենք վերադառնան Երևան.. Մյուս օրը պատ երազմ էր… Տղերքից մեկը դեռ անհ ետ կո րած է…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *