Արտյոմ Ասիրյանը գրում է. Էս կռ իվը ձեր համար քառասունչորս օրա տևել, իսկ իմ համար շարունակվումա մի տարի ։ Ու՞մ դեմ եմ կռ վում, ասեմ` իմ։ Ինչի՞ համար ,էտ էլ ասեմ` չա րածի համար։ Ինչ հետաքրքիրա չէ բոլորը տենում և գնահատում են արածը շնորհակալություններ են

հայտնում «հերոսացնում» են սակայն դու հո գիտես,որ կա բան որ դու պետքա անեիր բայց չես արել … Վաղվանից քառասունչորս օրյա դժ ոխքա սկսում հիշողություններ ամեն օրվա հետ կապված, ց ավ ամեն օրվա հետ կապված և ծիծաղ`անն որմալ արարքներ ամեն օրվա հետ կապված, սակայն էս

սաղ հեչ է կա ամենած անրը… Կոր ուստներ ամեն օրվա հետ կապված… Ու էսքանից հետո միակ բան, որ կարումա ինձ ցա վացնի` էդ թուրքի հետ բարեկամության մասին խոսալնա, էդ խաղաղության մասին խոսալնա և հա միակ բանը, որ կարա

ինձ(մեզ) հանգստացնի էտ ռև անշնա և էտ ռ ևանշի թուրքը էտքան նավթով և փողով հասելա 26 տարում մենք էլ կհասնենք 30 տարում, սակայն էտ ռև անշի հիմքը պետքա էսօր դրվի մի պարզ գաղափարով։ Թուրքին ներել չկա , թուրքի հետ խաղաղություն չկա , թուրքը իմ թշ նամին է և ՎԵՐՋ!!!

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *