Ամսի 26-ին ես դեռ վայելում էի իմ անհոգ օրերը… Քնեցի մտքիս Գևիս այն խոսքերով, որոնք… Սեդուլ Ջավախյան

Սեդուլ Ջավախյանը գրում է. Իսկ ես կսկսեմ պատմել, ոչ թե քսանյոթի առավոտից, այլ դեռ քսանվեցի գիշերվանից… Ամսի քսանվեցին ես դեռ վայելում էի իմ անհ ոգ օրերը՝ Մեղրամսում։ Որոշել էինք, որ քսանյոթին կարթնանանք և կգնանք zip line հետո Պարզ լիճ… Մենք հանգստանում էինք Իջևանում և մեր հյուրանոցը սահ մանամերձ էր,

անգամ պատմում էին,որ մեր պատշգամբը վն ասվել էր Տավուշյան մար տերի ժամանակ։ Քնեցի մտքիս Գևիս այն խոսքերով, որոնք ասել էր քսանվեցի ցերեկը. «Աղոթի ինձ համար»։ Գիշերը մոտ ժամը՝ 04։00-ին արթնացա, տեսնեմ հո րդառատ անձրև է՝ կայ ծակի անտ անելի բարձր ձայներ։ Ամուսինս էլ արթնացել և մոտեցել է պատուհանին։ Նկատում եմ, որ շաաատ անհանգիստ շարժումերով հետևում էր,

նայում և զն նում պատուհանից։ Նրան ասացի, որ սովորական անձրև է իր կայ ծակով, հանգիստ կարող է վերադառնալ իր քնին, իսկ նա էլ ինձ պատասխանեց. «Սա սովորական կայ ծակ չէ, սա ՀՐ ԵՏԱՆԻ Է, ես չեմ կարող շփոթել, հր ետանու ձայնը ես հիշում եմ դեռ ԱՊՐԻԼՅԱՆԻՑ….»։ Հանգիստ քնեցի,կարծելով, որ շփոթում է…չնայած

ո՞նց կարող էր շփոթել, նա ապրիլյանի ԿԵՆԴԱՆԻ ՀԵՐՈՍՆԵՐԻՑ Է։ Արթնացա առավոտյան շուտ՝ 08։00-ին, մտա ֆեյսբուք և տեսնեմ ի՞նչ….ՊԱՏ ԵՐԱԶՄ….ո՞նց պա տերազմ, ախպերս…Գևս..տա նկը… Միանգամից առանց անգամ նախաճաշից օգտվելու դուրս եկանք դեպի Երևան…

Ճանապարին Իջևան քաղաքը տա գնապած էր՝ ես և ամուսինս լուռ։ Մտքումս ասում էի, միայն թե լինի հերթական սա դրանքը։ Ինձ զանգում էին 1000-ավոր մարդիկ,փորձում հետաքրքվել եղբորիցս, իսկ եղբայրս՝ Գևը, անհասանելի էր… հենց Իջևանի կենտրոնում, ականատես եղանք այս տեսարանին…. Տա նկերի շարասյուն….

Ամուսինս սկսեց մեքենայի ազդ ակներով ոգևորել տան կիստներին, իսկ ես լա ցելով ձեռքով էի անում իրենց և մտածում բա հիմա տեսնես ԻՄ ՏԱՆ ԿԻՍՏԸ ու՞ր ա… Զի նվորները ի պատասխան մեզ իսկական տղամարդու պես բռ ունցքները պարզած,

խր ոխտ հայացքով և մեղմ ժպիտալով մեզ անցնում էին… Հետո պարզվեց Դիլիջանի զո րամասի տղաներ էին, որոնցից շատերը ց ավոք հետ չեկան, այլ բերեցին…. Իսկ քսանյոթի երեկոյան Գևորգս զանգեց և վստահեցրեց. « սաղ տոՇնի ա, սաղ վիՇի ա»….։