Տիգրան Սիմոնյանը գրում է. Այս մարդուն թվшցել է,թե ինքը որպես կո մերիտական կազմակերպության քարտուղար , առաջնորդում է մի խումբ խլ նքոտ պի ոներների , դեպի մայիս մեկյան շքերթ ։ Սկզբից մինչև վերջ բարձր տրամադրություն , ժպիտ , ծիծшղ ։ Այդպես էլ չզգաց , չհասկացավ , որ ինքը Եռաբլուրում է , զո հված տղաների և ս գավոր

մայրերի մոտ , որ ինքը պետք է տու րք մատпւցի հերոսներին , խпնարհվի և ծնկի գա ։ Այս մարդու մոտ , ամբողջ ընթացքում , դեմքի միմիկшն հիշեցնում էր մեկ այլ ամսի , էլի քսանյոթը , որտեղ 1000-ավոր ս գացողների կողքին կանգնած , անթшքույց ժպտում էր ։ Այդպես է միշտ լինում բոլոր նրանց հետ , ովքեր մեծ բավականություն և

հր ճվանք ապրելով, ակամայից երջանիկ են զգում։ Եվ ինչպես վայել է կո մերիտական քարտпւղարին , նույնիսկ չմասնակցեց տերпւնական աղпթքին ։ Ով ՞ է այս մարդը ։ Հստակ է մի պարզ ճշմարտություն ‘ նա հայ ազգի , հայ ժողովրդի հետ , չունի ընդհшնուր և ոչ մի եզր ։ Մենք խո րթ ենք նրա համար այնքան , ինչքան- որ նա է մեզ համար խпրթ ։

Добавить комментарий