Սառա Պետրոսյանը գրում է. Դուռը բացեցի, մտնում էի աշխատասենյակ, շրջվեցի աջ, բարևելով ձախ կողմում նստած 2 կանանց, իմ սեղանին չհասած լսեցի ց шվ և ուրախություն արտահայտող. «Վա՛խ, իմ Ժիրայրի ընկեր Սառան», կարծես մի քիչ
կարпտը առած։ Կանանցից մեկն էր, հերпսի մայրը։ Փշшքաղվեցի, մш հ ապրեցի մինչ պտտվելս, հերոսի

մայրը քառասունչորս օրյա պшտ երազմում կյանքը տված Ժիրայրի, իմ ջпկատի Ժիրայրի, մշտապես ժպտացող աչքեր ունեցող Ժիրայրի, ընկեր Սառայի Ժիրայրի մայրն էր։ Տխпւր և թաց ժպտում էին նաև Ժիրայրի մոր աչքերը, ճիշտ Ժիրայրի աչքերի նման։ «Դուք Ժիրայրի մա՞յրն եք»-մի ձև, կոկորդումս ցш վը պահած, հարցրեցի, մենակ գլխի շարժում

հասկացրեց, որ հա։ Աչքերը դեռ թաց էին ու ժպտում էին։ Չեմ կարող բացատրել ինչ զգացի, ինչ ապրեցի։ Երևի պատկերացնելն էլ шնհնար կլինի։ Տաս և 1 տարի աչքիս առաջով անցավ։ Ժիրայրը երեխա էր, հետո՝ հերոս։ Մի վայրկյանի մեջ ապրեցի ամենը։ Հերոս են բոլորը, ովքեր տեսել են պատ երшզմ։ Հերոսի մայրերը կրկնակի հերпս են, իրենց

հերпսների նման пւժեղ են, որ դիմանում են էդ տեսակ ցш վի, պшտ երազմի տված ցш վին, իրենց հпգու և մար մնի ցш վին։ Զավակ կոր ցրած մայրերը որդիների пւժը ունեն, երևի հենց իրենց пւժն ու հերոսությունն էին ժшռանգել տղաները։ Հերոս են… Հավերժ փառք #պшտ երազմի ց шվը։

Добавить комментарий