29. 09.2020թ . Գիշերը թ եժ մար տեր էր ընթացել Հադրութի դիրքերում։ Հիշում եմ ցերեկը ժամը 2-3-ը կլիներ, զանգում է ամուսինս .《ես հետ եմ գալիս…》տա գնապ է ներսս… Մի հարց մենակ տվեցի…Աստղ Գալեյան

Աստղ Գալեյանը գրում է. 29.09.2020թ Գիշերը թե ժ մար տեր էր ընթացել Հադրութի դիր քերում, տան կային գր ոհ էր, իսկ վերևից երկաթե կար կուտ էր։ Մխիթարս ուրիշ դիր քում էր, հայրը մեկ ուրիշ, ուշանում էր սպասված հանդիպումը, Որդիս հորն էր սպասում, հայրը Որդուն։Ամուսինս նորակոչիկների մի վա շտի հետ էր կա ռանտինի տղերքի էտպես էին

ասում,նրանց հետ էր հրամա նատարը՝ հետո արդեն Արցախի հերոս Դավիթ Ղազարյանը։ Տղաները ամբողջ գիշեր կռ վել էին, հոգնած էին։ Ամուսինս միշտ հիշում է տղերքին «ոնց էին կռ վում 18 տարեկանները, նրանք անգամ մեզ էին ուղղորդում»։ Լույսը բացվել էր,դադար էր։ Հրամա նատար Դավիթին ամուսինս խնդրում է, քանի դադար է

իրեն տանի Մխիթարիս մոտ։ Մտնում է բլի նդաժ, որ իրերը վերձնի և դուրս գա և հենց էդ պահին աթս կամ իկաձեն ուղիղ ներս է մտնում բլին դաժ և տր աքում։ Այդ նույն պահին էլ կողքի խրա մատում կյանքն է զո հում Դավիթ Ղազարյանը։Ամուսինս շատ լուրջ վիր ավորումներով տեղափոխվեց Հադրութի հիվ անդանոց, հետո Ստեփանակերտ, հետո արդեն

Երևան։ Հիշում եմ ցերեկը ժ 2-3ը կլիներ,զանգում է ամուսինս «ես հետ եմ գալիս,ոնց հետ ես գալիս,բա երեխես, ես վիր ավորներ եմ բերում» զարմսնում եմ, սակայն տա գնապ է ներսս,ինձ թվաց խա փում է,Միխս է երևի վիր ավոր ինձ չի ասում և ես կո րցնում եմ գիտակցությունս, երանի թե Միխս վիր ավոր լիներ, ուշքի գալուց հետո արդեն ասում են,որ

ամուսինս է վիր ավորվել, բերում են Երևան։Մի հարց եմ մենակ տալիս «մարմնի որ հատվածը չկա»։ Հիշողություններս ամբողջ կյանքում ինձ հանգիստ չեն տալու։ Չհանդիպեցին հայր և որդի այդպես էլ,մեկը մյուսից կարոտ մնացին։ Միխս անհանգիստ էր,զգում

էր ինչ որ բան էն չի,զանգում էր և հորից էր հարցնում,իսկ մենք տենց էլ չասեցինք,որ հայրը վիր ավոր էր,խա փեցինք թե Բերձորի պոս տից չեն թողել անցնի։ Դա ժան դա ժան հիշողություններ,որ ինձ հանգիստ չի տալիս և չի տալու երբեք։Ախ իմ թանկ բալա։