Աստղ Գալեյանը գրում է. Վերջին հեռախոսազանգ, մենք հիվ անդանոցում ենք «բարձրախոսը միացրա միաժամանակ խոսենք, երեխուս շատ չխոսացնենք,
վտ անգավորա։ Բարև կյանքս, բարև հերս, մամադ էլա կոխքս, բարև մերս։ Եւ հերթ չենք տալիս իրար, ոնց ես կյանքիդ մա տաղ, լավ եմ, սաղ տո չնիյա, կյանքս ինչ վիճակա, հրամա նատարս Աբոն զո

հվելա, կար անտինի Դավիթը զո հվելա, տղերքից շատերը չկան, պապ մեր դիր քերը չկան, մենք շատ նահ անջել ենք… Միխ արևս զգուշ կլինեք, կյանքս հեր ոսություն չանես խնդրում եմ, մերս հանգիստ եղի, դուք ձեզ լավ նայեք,դուք որ լավ լինեք ես լավ կլինեմ»։ Միխ մե ռնեմ քեզ, ես քո

զանգին հա վերժ սպասելով մնացի և սպասելու եմ ընդմիշտ,ես չեմ դադարելու երազել,որ մի օր կհնչի ԶԻ ՆՎՈՐ ԲԱԼԻՍ զանգը և ես էլի կլսեմ «մերս կյանքս ինչ կա, ոնց ես և որ տրամադրությունդ տեղը լինի կասես մերս մե ռնեմ քեզ և ես էլ կասեմ չասես էլ տենց, թող մերդ մե ռնի քեզ» ախ և ինչքան ասեմ ախ, Միխս իմ թանկ իմ գանձ, ես ուզում եմ հանդիպում ։

Добавить комментарий