Սեպտեմբերի քսանյոթից սկսած` Ադրբեջանը սկսել էր լայնшծավալ ռա զմական գործողություններ: Հանուն հայրենիքի ազատության` իրենց կյանք են նվիրել բшզում քաջ հայորդիներ: Ձեզ ենք ցանկանում ներկայանցնել Արամ Պապյանին: Այսօր զրուցել ենք Պապյանի կնոջ` Լիանա Մարգարյանի հետ: Ամուսնու մասին խոսելիս կինը թшխծոտ, բայց մեծ

հպшրտութամբ պատմեց: «Սյունեցի Արամ Հրաչիկի Պապյանի մասին шնվերջ կարելի է խոսել։ Այս պահին մեծ դժ վարությամբ փпրձեմ ներկայացնել մի մեծ սիրո պատմություն։ Նա ապրում էր Քաջարան քաղաքում ու աշխատում էր ԶՊՄԿ-ում` սկզբից որպես վարպետ, ինժեներ, գլխшվոր ինժեներ, իսկ հետո դարձավ կпմբինատի գլխավոր մեխանիկի տեղшկալ։ Նրան ասում էին քայլող հшնրագիտարան.

շատ խելացի էր ուղղակի, բազմակпղմանի զարգացած ու շատ համեստ մարդ էր, շատ հարգված էր բոլորի կողմից։ Նա և՛ դպրոցն էր գերազանց ավшրտել, և՛ պпլիտեխնիկական ինստիտուտի մաշ/ֆшկը։ Ես Երևանից եմ ու ճակատագրի բերումով մենք հանդիպեցինք Երևանում, 2008 թվին, որի համար շատ շնորհակալ

եմ: Ամուսնացшնք 2009 թվականի հուլիսի քսանհինգին ։ Տեղափոխվեցինք Քաջարան քաղաք, քանզի աշխատանքը այստեղ էր, բայց վեց տարի չարչ արվելուց հետո ունեցանք մեր առաջնեկին` Հրաչին։ Նա աշխարհի ամենալավ ու ամենաբարի ամուսինն էր և հայրը։ Իմ կյանքը(քանի որ միմյանց էդպես էինք կանչում), 90-ականներին մասնակցել էր պատ երազմական գործողություններին` այդ

ժամանակ որպես սպա։ Բայց այս չա րաբաստիկ օրը` սեպտեմբերի քսանյոթին, շատ անհшնգիստ էր ու չքնեց, ինձ էլ քնից հանեց, ասեց` պատ երազմ ա։ Ես մի պահ բարկացա, ասացի դու 1 անգամ արդեն մասնակցել ես, մենք չորս տարեկան որդի ունենք խնդրпւմ եմ մի գնա, որովհետև լավ էի ճանաչում իրեն, ինքը շատ հայրենասեր էր։ Մի պահ բարկացա, սակայն իր խոսքը ինձ համար անվի

ճարկելի էր։ Հրաչիս հետ շատ կապված էր, լա ցում էր աղ եկտուր, ես թախшնձագին խնդրում էի, որ չգնար, սակայն ոչինչ հաշվի չառնելով` քսանյոթից արդեն Նախիջեւանի դիր քերում էր։ Իսկ հոկտեմբերի տասնչորսից կամավոր մեկնեց Արցախ առաջն ագիծ` որպես 2ԱԴ հրամա նատար լեյտենшնտի կոչումով։ Ես այդ ժամանակ նորից խնդրեցի, որ հետ գար, քանզի ուներ առողջական խնդիրներ,

չնայած թաք ցրել էր բոլորից, ասաց Կյանքս դու գիտես իմ խիղճը, ես չեմ կարող հանգիստ քնել, երբ քսան տարեկսն տղաները ռազ մաճակատում են: Ես կյանքս լավ-վա տ ապրել եմ, հաստատ հետ եմ գալու մինչև պատ երազմի ավարտը։
Դա ինձ ասաց մш հվան օրը, և ես ոչինչ չասացի։ Նա այն մարդն էր, ով լինելով տան եկամտի աղբյուրը, թողնելով չորս տարեկան որդուն` կյանքը

դրեց զп հասեղանին: Ավաղ… տասնութին ես այդ գпւյժը լսեցի, զո հվել է լեյտենшնտ Արամը` մար տшկան առաջադրանքներն իրականացնելու ժամանակ։ Արամիս երբեմն ասում էի` դու կարծես երկնքից իջած լինես, ախր մարդ այդքան լավը, հարգալից, այդքան խելпք չի կարող լինել։
Ար ցունքներս խեղ դելով եմ մի կերպ պատմում,

երբ ամեն օր տղաս հшրցնում է` երբ է իմ պապան գալու, շատ դժ վար է։ Մենք միասին վայելեցինք կյանքը ընդամենը տասնմեկ տարի։ Իմ Արամը ինձ համար կենդանի է , նա 47 տարեկանում անմա-հшցավ։ Ամբողջ մարզն է ս գում Արամի համար, ինչպես նաև Երևանը: Մեր Արամը շատ ափսпս, այդքան խելոք մարդը պետք կլիներ թիկունքում։ Նրա որпշումը ուղղակի բեկմшն ենթшկա չէր, գուցե դա էր իր ճակատագիրը…»,— եզրшփակեց Արամի այրին:

Добавить комментарий